Extrapool, Nijmegen
Donderdag 15 september 2016

Het bruist op donderdagavond in Nijmegen, want het is Popronde en dat betekent dat op diverse locaties live-optredens plaatsvinden. Gelukkig is er ook ruimte voor wat minder alledaagse muziek, zoals vanavond te horen is in Extrapool. Het is de laatste van een reeks zeer warme dagen en hoewel het ’s avonds afkoelt, is het in het kleine zaaltje erg warm, zeker bij het eerste concert. Het doet niet af aan wat een fijn avondje met uiteenlopende muziek gaat worden.

X-enia is het project van Xenia Gott, die al sinds de jaren negentig muziek maakt en ook kunstenares en fotografe is. In kleine kring zal zij bekend zijn als lid van Lucy, Not The Whore en tegenwoordig maakt zij deel uit van noiserockband Droppings en avant-garde noisefolkduo Moonflower Warrior. Partner in dat duo is Jacco Weener en dat is ook degene die Gott vanavond bijstaat.

Als X-enia maken Gott en Weener muziek die wordt gedomineerd door elektrische bas, elektronica en de op PJ Harvey lijkende zang van Gott. De liedjes zijn niet al te ingewikkeld en zijn te kenschetsen als avant-pop met een donker randje. Opvallend is dat in het basspel met name de twee snaren met de hoogste tonen worden gebruikt en dat de stem licht wordt vervormd. Gott bespeelt staand haar bas of zit naast Weener aan de tafel met elektronica. De muziek is persoonlijk maar blijft door de vrij kille elektronica tegelijkertijd ook wat op afstand. Niet altijd is duidelijk wanneer een nummer ten einde is, waardoor af en toe een moment stilte valt tussen een nummer en het applaus van het helaas in aantal afnemende publiek. Daar kan ook de warmte debet aan zijn. De presentatie is een beetje onhandig, maar dat geeft juist enige charme aan dit aangename concert.

x-eniaextrapoolnijmegensep16-05

‘Noise experimentalists from Amsterdam’, zo introduceert het duo Glice zich op zijn website. Glice bestaat uit Melle Kromhout (Fata “el Moustache” Morgana) en Ruben Braeken (Apneu, Katadreuffe). De muziek die zij als tweetal maken heeft overigens niet veel raakvlakken met de tussen haakjes genoemde bands. Eind vorig jaar verscheen het album Lix, waarop fascinerende, uit noise bestaande soundscapes zijn te horen. Ruim negen maanden later hebben alweer twee albums, Fleisch en Fleisch II het daglicht gezien.

Het optreden vanavond in Extrapool speelt zich af op de vloer. In het midden staat een tafel met allerhande elektronica, een klein keyboard en een bekken. Vanaf het begin laat Glice er geen misverstand over bestaan: het publiek moet overdonderd worden met een bak herrie die het óf niet kan velen óf helemaal ondergaat. Gelukkig blijkt die laatste optie bij menigeen het geval. De ene noiselaag na de andere wordt aangebracht en het woord ‘rust’ komt in het woordenboek van Glice niet voor. De soms industriële, soms smerige noise dreigt, prikkelt, hypnotiseert en zet de zintuigen op scherp. Niets is wat het lijkt; zelfs de slagen op het bekken worden dermate vervormd dat van de originele klank niets overblijft. Tegen het einde van de set weten Kromhout en Braeken naar een climax toe te werken, die daarna wordt afgebouwd totdat slechts een zachte toon resteert. Een passend einde van een intrigerend optreden.

gliceextrapoolnijmegensep16-02

Het laatste concert van vanavond wordt verzorgd door het uit twee Portugezen en een Duitser bestaande trio Albatre, dat als thuisbasis Rotterdam heeft. De band maakt deel uit van The New Wave Of Dutch Heavy Jazz en de muziek is te omschrijven als een samengaan van punk, metal, freejazz en noise. Vorig jaar verscheen de sterke lp Nagual en die plaat knalde er hard in.

En dat doet het trio vanavond in Nijmegen ook. Na een kleine aanloop wordt met drums, bas en altsax een flinke bak noise geproduceerd, met een sterke nadruk op ritmiek. De drie heren worden verlicht door wit flikkerend licht. Hoewel, alleen bassist Gonçalo Almeida en drummer Philipp Ernsting worden door dat licht beschenen; saxofonist Hugo Costa staat vrijwel in het donker.

De drums staan vanavond erg hard in de mix, waardoor met name het basspel van Almeida niet optimaal naar voren komt. Het is slechts een klein minpunt in een strak optreden van zo’n drie kwartier. Ernsting mept hard, met de achterkant van zijn tromstokken, Almeida’s bas ronkt en Costa legt zoveel power in zijn altsaxspel dat het met gesloten ogen lijkt alsof hij een grotere sax bespeelt. Door gebruikmaking van effecten en loops weet hij daarnaast meerdere lagen aan te brengen. Een enkele keer wordt gas teruggenomen, maar het zijn de noisy mokerslagen die het meest overtuigen, samen met het strakke samenspel en de bijna mathematische precisie waarin de ritmes worden neergelegd. De brok rauwe energie die het drietal aan de dag legt gaat samen met muzikaal vakmanschap en dat is een combinatie die, zowel op plaat als live, ten volle overtuigt.

albatreextrapoolnijmegensep16-02

Albatre Website

Glice Bandcamp

X-enia Website