Lost Pilgrims, 2016

‘Filth’. Zo noemt de Duitse band Nightslug zijn muziek, een mengeling van sludge, doom, hardcore, metal, noiserock en punk. De band bracht vorig jaar de sterke lp Loathe uit op het Franse label Lost Pilgrims, dat gespecialiseerd is in smerige metalvarianten, zoals ook de eerder dit jaar uitgebrachte cd Asexual Anger van Love Sex Machine bewijst.

Dat het nog net iets smeriger kan, wordt aangetoond met debuutalbum Purge van Fange, ook een uitgave van Lost Pilgrims. De mengeling van stijlen die het geluid van Nightslug bepalen zijn ook bij Fange de bepalende factoren, maar daar kan Zweedse death metal als invloed aan worden toegevoegd. Fange is afkomstig uit Rennes, Frankrijk. Opvallend is dat het kwartet slechts één gitarist herbergt en twee vocalisten/brulboeien. Purge is niet het eerste wapenfeit van het viertal; twee ep’s gingen aan deze release vooraf.

Purge is een plaat die goor klinkt maar desondanks een zestal behapbare stukken muziek bevat. De smeerpijperij gaat niet zover dat de muziek alleen nog maar smurrie bevat; er is sprake van duidelijke tempi en riffs en al heeft de Franse band maling aan de geijkte songstructuren, er valt chocola te maken van de muziek van Fange. En die smaakt nog lekker ook!

Een doomy gitaargeluid opent het album voorzichtig, maar al na een paar seconden maakt een stem vanuit het ondergronds riool duidelijk dat we geen genoeglijk plaatje gaan beluisteren. Opener ‘Cour Martiale’ wordt gekenmerkt door onheilspellende gitaar- en zangpartijen en een ronkende bassound. De track kent een heerlijke tempoversnelling, waarin Fange zijn meest agressieve kant laat zien en in het laatste gedeelte is een stuwend ritme bepalend.

In ‘Mâchefer’ trekt een morsige riff de zaak in gang. De stampende ritmiek wordt onderbroken door langzamere stukken, waarin een stem vanuit het graf probeert je mee te trekken de donkerte in. Want dat is de muziek van Fange ook: aardedonker. Op het eind wordt het tempo weer even opgeschroefd. Nergens komt de band in de buurt van een clean geluid, maar de riff van ‘Roy-Vermine’ mag aanspraak maken op de titel ‘nog enigszins goed in het gehoor liggend’. De vocalen maken overigens korte metten met degenen die aan zo’n heavy metal-riff genoeg hebben en bovendien blijft van die riff halverwege het stuk, wanneer het tempo drastisch naar beneden wordt geschroefd, weinig meer over; ‘Roy-Vermine’ is uiteindelijk net zo ranzig als de rest van het album.

De donkere en modderige weg wordt vervolgd op ‘Étouffoir’: laag gestemde gitaar, onsmakelijke keelklanken en een morsige sound. Van hetzelfde laken en pak ‘De Guerre Lasse’, dat meer riff georiënteerd is. Opnieuw wordt het aanvankelijk gekozen tempo naar beneden gebracht en weer opgeschroefd, een truc die allerminst gaat vervelen. Die truc wordt op afsluiter ‘Girone Della Merda’ weer andersom toegepast en ook dat werkt uitstekend.

Het Lost Pilgrims-label bracht ons dit jaar met de albums van Love Sex Machine en Verdun al veel moois en dit is voltreffer nummer drie. Fange dendert op Purge zes tracks op eigenzinnige wijze door; er is geen moment van verslapping te bespeuren. Smerigheid, noise en agressie worden op nadrukkelijke wijze aan elkaar gekoppeld. Dit is gewoon weerzinwekkend lekker.

Fange – Purge Bandcamp

Lost Pilgrims Records Bandcamp