Year0001, 2021

In de post-punkrevival die inmiddels een behoorlijke tijd aan de gang is, begint bij deze luisteraar de verveling al aardig toe te slaan. In de op de jaren tachtig-leest geschoeide muziekstijl zijn zeker bands te vinden die boven het maaiveld uitsteken, maar vaker is het (zoals in veel genres) middelmaat troef, laat de songkwaliteit te wensen over en is de originaliteit ver te zoeken. Dat laatste is natuurlijk geen vereiste om tot goede resultaten te komen. Zo is er het Zweedse Viagra Boys, dat op zijn tweede plaat niet zozeer originele als wel aanstekelijke muziek maakt met een fijne ‘fuck you’-mentaliteit.

Wat dat laatste betreft: de attitude van de band is wel degelijk eigenzinnig. Dat was op het vorige album Street Worms, waarop men de discobeats niet schuwde, al zo en het gaat ook op voor het nieuwe album Welfare Jazz. Wie de videoclip van het van de voorgaande plaat afkomstige ‘Sports’ en die van de openingstrack van het nieuwe album ‘Ain’t Nice’ vergelijkt, zal zien dat van Viagra Boys en dan met name van zanger Sebastian Murphy een aantrekkelijke liederlijkheid uitgaat en dat de band de draak steekt met heilige huisjes, conventies en burgerlijkheid. En met muziekgenres, wat ook wel zo verfrissend is.

Het mooie van de muziek van de uit zes personen bestaande groep is dat je de band weliswaar onder de noemer post-punk kunt schuiven, maar dat leentjebuur wordt gespeeld bij uiteenlopende stijlen als noiserock en disco, waardoor toch iets van een eigen sound ontstaat. Daarnaast toont de band een zekere popsensibiliteit zodat de muziek ondanks de smerigheid die er in te bespeuren valt toch steeds toegankelijk blijft. Bovendien weet Viagra Boys op hun tweede album de verschillende losse eindjes aan elkaar te knopen, al is er een enkele keer een intermezzo voor nodig, zoals de korte saxofoonsolo ‘Cold Play’ die voorafgaat aan ‘Toad’

Die song is een van de hoogtepunten op het sowieso sterke album, door zijn broeierige sfeer en zijn ietwat bluesy inslag. De reeds aangehaalde opener ‘Ain’t Nice’ is er ook zo een, niet in de laatste plaats door een aan The Stooges refererende riff, maar dan inclusief elektronica, een dansbaar ritme en de sax van Oskar Carls, die in zijn spel duidelijk beïnvloed is door freejazz en die met zijn scherpe timbre perfect past in het van een ruw randje voorziene geluid van de band, zeker in de openingssong. Het tragere ‘Into The Sun’ is gezegend met een rake baslijn, een ingehouden spanning en een raspende zangstem. En dan zijn er nog die vrije fluitklanken die aan het eind opduiken.

Gaandeweg wordt duidelijk dat Viagra Boys op Welfare Jazz gaat voor variëteit. ‘Creatures’ bijvoorbeeld is een synthpop-song, die gelukkig nog net dat scherpe randje heeft om niet uit de toon te vallen. De ruige noiserock/post-punk van het grotendeels instrumentale ‘6 Shooter’ is echter een stuk energieker en overtuigender. Mooi is hoe het stuk halverwege ontregeld wordt, waarna met hernieuwde geestdrift de draad weer wordt opgepakt. Het relatief korte ‘Secret Canine Agent’ heeft weer zo’n verslavende baslijn als basis en voegt nog een dosis energie toe, voordat in het stampende ‘I Feel Alive’ de piano als ritme-instrument wordt ingezet en de fladderende klanken van de fluit weer opduiken. Het zou een hit kunnen zijn in een bruine kroeg, hoewel de muziek daarvoor toch iets te vreemde trekjes herbergt.

‘Girls & Boys’ kenmerkt zich door een straffe discobeat, een zware basriff, een ronkende en gierende sax en een donkere en op een perverse manier ook sexy sfeer. Daarna klinkt ‘To The Country’, waarin wordt gedroomd over een gesetteld leven op het platteland, opvallend braaf, al is de tongue-in-cheek niet ver weg. Dat geldt helemaal voor ‘In Spite of Ourselves’, dat het album afsluit. De song van John Prine en Iris DeMent wordt voorzien van een donkere rand en verwordt in handen van Murphy en Amyl & The Sniffers-zangeres Amy Taylor tot een fraaie country-pastiche die nogmaals benadrukt dat we het allemaal niet zo serieus moeten nemen.

Dat is wat de muziek van Viagra Boys zo aantrekkelijk maakt: schijnbaar achteloos worden sterke songs voor het voetlicht gebracht, zonder enige pretentie en met de nodige humor. En dat zonder dat de street credibility ook maar een moment aangetast wordt. Veel mag, niets moet, de groep doet waar men zin in heeft en de rest kan opsodemieteren. Heerlijke band.

Welfare Jazz bandcamp

Viagra Boys website