Eigen beheer, 2020

Die Apart is een in de moerstaal zingende band uit het Duitse Mainz. Na eerder dit jaar drie losse tracks uitgebracht te hebben, is het tijd voor de debuut-ep van het vijftal. Daarvoor is niet al te moeilijk gedaan: de zeven tracks (waaronder de drie eerder uitgebrachte songs) zijn eind 2019 in de eigen oefenruimte opgenomen en na het mixen en masteren als titelloze ep geopenbaard.

De muziek van de Duitsers is onder de noemers post-punk en no wave te scharen. Zowel de songs als de sfeer van de muziek doen terugdenken aan de eerste helft van de jaren tachtig, toen de punkgolf voorbij was en daaruit de hiervoor genoemde genres opkwamen. Die Apart vangt dus niet de eigen tijdgeest, maar die van een kleine veertig jaar terug, inclusief het doemdenken dat menigeen die in de jaren tachtig opgroeide zich nog zal herinneren. Het uitzicht op werk was klein, de koude oorlog in volle gang en de toekomst werd verre van rooskleurig afgeschilderd.

Die Apart klinkt mistroostig en pessimistisch en de muziek is niet origineel maar in al zijn negativiteit erg smaakvol. Er is veel ruimte voor melodieuze basloopjes, die de stuwende kracht van de muziek vormen. Echt gezongen wordt er nauwelijks; de praatzang klinkt sarcastisch en dat past dan weer perfect bij de somber gestemde muziek. Enkele echo’s van illustere namen uit de jaren tachtig klinken door, maar het blijft bij echo’s. Het vocabulaire is redelijk eigentijds en de Duitsers hebben een eigen sound. Met een duidelijk jaren tachtig-stempel, maar toch.

In opener ‘Geister’ valt direct de mooie afstemming tussen gitaar en toetsen op, terwijl de bas daaronder zijn melodieuze en ritmische werk kan doen. “Hier schweben die Geister am Schlachtfeld der Tristesse”: de boodschap is niet opwekkend maar de somberheid wekt geen depressie op. Daarvoor klinkt wat muzikaal geboden wordt te mooi en te gedreven. De melodie in de gitaar is ijl en de keyboards zorgen voor zowel de ondersteuning als het speelse element.

‘Dekoration’ is sneller en gejaagder. En kort, net als ‘Hochzeit’. Die Apart slaagt erin om in een kleine tweeënhalve minuut volwaardige songs te produceren inclusief lyrics die met een paar korte maar rake zinnen een beeld weten te schetsen van onder andere teleurstelling, afkeer en verveling, zonder daarbij te nadrukkelijk zaken te benoemen. Het zijn woorden van een gekwelde poëtische geest.

‘Druck’ is een mooi voorbeeld van hoe met simpele middelen (stuwende bas, basic drums, eenvoudige gitaarmelodie en rake accenten van de toetsen) een dijk van een song wordt gemaakt. “Von Kopf bis Fuß in Einsamkeit / Endlich wir sind verloren.” In de manier waarop de woorden worden voorgedragen klinkt gefnuikte strijdbaarheid door. Nu resteren berusting en desolaatheid.

Ook ‘Medizin’ katapulteert je regelrecht terug de jaren tachtig in. “Der Würgegriff der Nostalgie” luidt een van de pakkende zinnen die met overtuiging worden uitgespuwd. De woorden doen pijn, maar muzikaal stijgt Die Apart naar grotere hoogte, in een goede drie minuten. De invloed van Joy Division klinkt duidelijk door in het intro van ‘Jan Marcel’, dat de stijgende lijn doortrekt die deze ep kenmerkt. Elke song lijkt beter dan de vorige en daardoor blijft de in de kern vrij eenvormige muziek steeds boeien.

Afsluiter ‘Gegenüber’ zet nog een keer de sterke troeven van Die Apart in het volle daglicht. De drums klinken steady, de bas laveert heerlijk melodieus door het stuk heen, de gitaarsound roept heimwee op en het toetsensausje smaakt uitstekend. Al is de toonzetting droefgeestig en zijn de woorden weinig hoopvol: Die Apart maakt op zijn titelloze debuut-ep met een nostalgische sound een verfrissende indruk.

Die Apart bandcamp