Astral Spirits, 2020

Landon Caldwell en Mark Tester zijn twee muzikanten uit het Amerikaanse Indianapolis die ook samen het label Medium Sound runnen. Beiden maken deel uit het van het garage/punk/psychedelische rock-trio Burnt Ones en van Crazy Doberman. Dat laatste gezelschap is begonnen als een open samenwerking van muzikanten en was aanvankelijk een op improvisatie gericht zijproject van Doberman. Waar het oorspronkelijke kwartet vooral was geworteld in industrial en een experimenteel-elektronische traditie, daar is Crazy Doberman elementen van freejazz, gevonden geluiden, musique concrète en een diverse instrumentatie gaan incorporeren in hun opnamen en optredens.

Zowel Caldwell als Tester zijn ook als solomuzikant actief en brachten als zodanig onlangs nog muziek uit. Eerstgenoemde kwam eind juli met de cassette-uitgave Unity, waarop drie thematische improvisaties met een atmosferisch karakter staan die in een tijdsspanne van twee jaar zijn opgenomen op verschillende plekken en met verschillende technieken. Caldwell speelt op dat album piano, elektrische piano, synthesizer, bas en percussie. Tester bracht eind augustus het album Super Hiss uit, ook op cassette. Dat is een pop-collage van (deels gevonden) geluiden afkomstig van instrumenten en voorwerpen waarmee de muzikant speelse en intuïtieve korte stukken muziek heeft gemaakt.

Als duo zijn de twee Amerikanen ook al enige tijd actief, want het nu bij Astral Spirits verschenen Little Flower is hun vijfde uitgave. De opnamen zijn in hun thuisstad gemaakt, op twee data: 16 april 2017 en 1 april 2018. Op de eerstgenoemde datum speelde Caldwell piano en synthesizers en Tester de Arp Odyssey synthesizer. Daarnaast was hij verantwoordelijk voor de field recordings. Op de tweede opnamedag speelde Caldwell elektrische piano, marimba, vibrafoon, effecten en percussie en Tester vibrafoon, basgitaar, de Casio SK1 en percussie. Pas een jaar later, op 21 april 2019, heeft het duo de muziek gemixt en nu, in september 2020, ziet Little Flower eindelijk het daglicht.

Met het instrumentarium bieden de twee muzikanten een heel prismabeeld aan geluiden en muziek met subtiele invallen en vernuftige ritmes, terwijl de muziek ook een atmosferisch element blijft houden. In ‘Sunday Piano’ zijn omgevingsgeluiden te horen die worden gekoppeld aan zachte synthklanken, totdat de piano invalt. Vanaf dat moment worden verschillende geluiden hoorbaar die het sobere pianospel omlijsten en van tegenmelodieën voorzien. De omgevingsgeluiden spelen ook daarbij een rol. De piano klinkt als een oud exemplaar, zo eentje die je niet meer helemaal goed gestemd krijgt maar die wel karakter toont. De synthklanken vliegen en cirkelen en fungeren ook als kleine stoorzendertjes.

En daarmee wordt ‘House of Phase’ ingeleid: rondcirkelende geluiden afkomstig van synthesizers en andere, niet goed te duiden klanken. Een motief bestaande uit een paar tonen duikt op en bepaalt de koers, hoewel Caldwells en Testers andere geluiden zich weinig gelegen laten liggen aan dat vaste ritme. Mooi is de helderheid van het stuk: ondanks de veelheid aan geluiden wordt het nergens te druk en er ontstaat ook geen dichte muur van geluid. De transparantie zorgt ervoor dat elke klank duidelijk naar voren komt, hoewel het wel enige concentratie vergt om het allemaal te horen. Het stuk eindigt met een wat zware en snel pulserende klank.

‘Bells In The Distance’ is wat mysterieuzer van aard. Een tweetonig patroon valt op, waar een repeterend basloopje tegenin gaat. Beide motieven moeten echter plaatsmaken voor een nieuw motief, percussief van aard en zeer dwingend. Daarna is het hek van de dam: het tempo gaat omhoog terwijl een flink aantal klanken over elkaar heen buitelt, maar uiteindelijk tot een coherent ritme en melodie komen. Daar legt het duo weer nieuwe klanken overheen, die ook weer opgenomen worden in het motief. Dat motief verandert ook steeds van vorm en zo ontstaat een onvoorspelbaar maar enerverend klankspectrum.

De piano keert terug in ‘Flighty’, met galmende klanken waar field recordings onder worden gelegd en even later ook een pulserende synthklank. Waar de piano een zich herhalend motief speelt, daar hebben de synths een vrije rol en worden tegenmelodieën gespeeld met geluiden die prachtig kleuren bij het geluid van de piano. In ‘Lil’ Flower Jam’ komt voor het eerst het geluid van een vibrafoon naar voren. Ook hier leggen Caldwell en Tester een fijn gevoel voor klankkleur aan de dag. De elektrische piano en ronddartelende synths gaan samen met ritmische basklanken en de subtiel ingebrachte vibrafoon klinkt niet over de overige instrumentatie heen, maar is er een onlosmakelijk onderdeel van.

‘Morning Dance’ en ‘Limestone’ zijn wat kortere stukken, waarbij het eerste stuk aanvankelijk rustig en wat somber van aard is, totdat tegenwicht wordt gegeven door synths en een ritmisch en melodieus tweede gedeelte volgt, terwijl het tweede stuk dreigend klinkt, waarbij de spanning in snel tempo wordt opgevoerd. Harde pianoklanken is waar afsluiter ‘The Alarm’ mee start. Die klanken vliegen aan alle kanten om je heen en pas na anderhalve minuut zijn ook synths te horen: lange klanken en een lage bas. Het stuk verandert van karakter want het bedrijvige pianospel maakt plaats voor een paar harde accenten, waar weer weirde synthklanken overheen worden gelegd. ‘The Alarm’ is een stevig stuk waarin de grens naar echte noise echter niet overschreden wordt, al komen sommige klanken in de buurt.

Caldwell en Tester maken op Little Flower muziek die constant in beweging is, steeds verrast en inventief in elkaar zit. Daarnaast klinken de stukken vooral ook gewoon mooi. De muzikale klanken en ideeën worden losjes maar zelfbewust met elkaar verbonden, waarbij het ritmische en het melodische aspect even belangrijk zijn. Het levert een speels maar ook inhoudsvol album op dat op een geheel eigen wijze intrigeert.

Little Flower bandcamp

Landon Caldwell website

Mark Tester bandcamp

Landon Caldwell bandcamp

Caldwell / Tester bandcamp