Sentient Ruin Laboratories, 2020

Plague Organ is het samenwerkingsverband van René Aquarius en Marlon Wolterink. Eerstgenoemde is te vinden in onder andere Dead Neanderthals, Cryptae, DungeönHammer, Heavy Natural, Imperial Cult en Celestial Bodies. Wolterink is net als Aquarius van oorsprong drummer en vormt de helft van het duo Meglamancha. Hij is echter ook geluidstechnicus en als zodanig runt hij de White Noise Studio in Winterswijk, waar hij het gros van de uitgaven van de immer productieve Aquarius heeft gemixt en gemasterd.

Op Orphan trekken de twee als muzikant samen op en dat doen zij op indrukwekkende wijze. Intensiteit is het sleutelwoord en wat daarmee bedoeld wordt, blijkt direct als je de cassette in de speler stopt en op ‘play’ drukt. Fasten your seatbelts, want wat de komende negenendertig minuten volgt is een helse trip, een bizarre poging tot hersenspoeling waarvan je al snel in de ban raakt en die je bloed doet stollen. Alles voltrekt zich in een razend tempo.

Geopend wordt met rituele (keel)zang, maar al na een paar tellen valt een blastbeat in die vervolgens bijna de volle lengte van het stuk wordt aangehouden. Bezwerende en vreemdsoortige synthgeluiden zweven eromheen. Er ontstaat als het ware een draaikolk waarin je als luisteraar verzeild raakt, meedraait en waaruit je niet kunt ontsnappen. De rituele zang wordt door de harde beats en de hypnotiserende synthlagen van zijn verhevenheid beroofd maar behoudt zijn sacraliteit.

Plague Organ kent de kracht van herhaling, maar doet veel meer. Er ontpoppen zich nieuwe klanken, sommige met vaste regelmaat terugkerend, zoals de zware basdreun die op gezette tijden opduikt, andere incidenteel. De rituele zang krijgt de vorm van een drone en wordt afgewisseld met of krijgt gezelschap van een diepe grunt. Verderop doet een andere, ruwe stem zijn intrede en wordt de als drone fungerende zang hoger, waarmee een spookachtig effect wordt gecreëerd.

Het stuk maakt een ontwikkeling door, maar van verlichting is nergens sprake: Orphan is één grote onheilstijding. Invloeden uit black-, death- en doom-metal, drone, dark ambient, avant-garde, (free)jazz en industrial zijn te ontwaren in de kolkende muziek en ook krautrock en psychedelische invloeden komen door, maar bovenal gaat het hier om een hectische trip waarin je hoofd rondtolt en geen rust wordt gegeven. Wat er ook gebeurt: dat onontkoombare, razendsnelle ritme blijft maar doorgaan en doorgaan en doorgaan… Je gaat er geheid van hallucineren.

In wat voor wereld ben je, alleen en verlaten, terechtgekomen? In een vijandige, een agressieve, zoveel is wel duidelijk. Visioenen van buitensporig grote monsters, haatdragende monniken, donkere kerkers en brute martelpraktijken doemen op. Je raakt volledig opgesloten. Orphan is dan ook niet aan te raden voor mensen met claustrofobie. Voor ieder ander geldt: luister en onderga de rituele oorwassing. Die is doodvermoeiend, maar ook bloedmooi.

Orphan bandcamp