Glitterhouse, 2020

Vanuit Berlijn opereert het trio Heads., maar het is geen volledig Duitse band. Zanger/gitarist Ed Fraser is een Australiër die in de Duitse hoofdstad neergestreken is. Met Push presenteert het trio de opvolger van het veelgeprezen Collider van twee jaar geleden. De vraag is of de band het hoge niveau heeft weten vast te houden.

Op het nieuwe album is drummer Peter Voigtmann vervangen door Nick Stockmann. Bassist Chirs Breuer is nog steeds van de partij. Zijn rol binnen Heads. is belangrijk, zo blijkt ook op Push, dat bijzonder goed is vastgelegd. De muziek is opgenomen door Chistoph Bartelt van Kadavar en gemixt en gemastered door Magnus Lindberg van Cult of Luna. Vooral de harde bassound komt goed tot zijn recht in de droge en doelmatige mix.

Heads. kan kort door de bocht worden bestempeld als een noiserock-trio, maar is beslist geen one trick pony. Het album kent bijna geen stukken die als pure noiserock kunnen worden afgedaan. Post-punk, post-rock en punkrock zijn invloeden die aan de oppervlakte komen. De songs zijn afwisselend en een enkele keer zelfs zo verschillend dat je zou kunnen denken dat het ten koste gaat van de evenwichtigheid. De groep ondervangt dat echter door de uitgekiende volgorde van de nummers, waarbij overigens niet is uitgesloten dat verrassingen plaatsvinden.

Het verschil met Collider is dat op Push de verschillende kanten van de band uitvergroot worden. Zo volgt op het langzame en – vooral door de drums – slepende ‘Rusty Sling’ de snelle punkrock van ‘Nobody Moves and Everybody Talks’, waarbij de eerste song de lome kant van Heads. laat horen en de tweede de energieke kant. In beide gevallen scoort de band punten. De twee gezichten van Heads. bijten elkaar niet.

Je zou kunnen stellen dat Push iets lichter klinkt dan de aardedonkere voorganger, maar het zijn zeker niet altijd hapklare brokken die worden voorgeschoteld en donker is de muziek nog altijd. Gelukkig maar, het is een handelsmerk van de band. Een logge killersong als ‘Wolves At The Door’ ontbreekt, maar de post-punkgitaar en de emotionele zang van ‘Weather Beaten’ overtuigen ook, evenals het bijna lichtvoetige ritme van ‘Push You Out To Sea’. Bijna, want de zware bas en de dissonante gitaar maken dat van optimisme geen sprake is.

Koud is de muziek van Heads. onverminderd, door de droge en ijzige sound en door de vocalen. Fraser schreeuwt, een enkele uitzondering daargelaten, niet de longen uit zijn lijf, maar brengt zijn teksten op onderkoelde, bijtende, lijzige en soms ook wat verveelde wijze. Soms beperkt hij zich tot gesproken woord, zoals in opener ‘Empty Towns’, waarin zijn woorden door de monotone bas en ijle gitaarklanken kracht worden bijgezet. Er is ruimte voor sfeer en uiteraard is die ook niet optimistisch.

De kracht van monotonie wordt bewezen in ‘Loyalty’, dat drijft op een repeterende bas en een strak drumritme. De variatie zit in de gitaar en de sombere zanglijn en in het even terugnemen van gas, waardoor spanning wordt gecreëerd. Het stapvoets stampende ‘It Was Important’ wordt met een zwevende synthlijn versierd, maar het is opnieuw de zware bas die koersbepalend is. Langste stuk op het album is ‘Paradise’, waarin het tempo halverwege drastisch naar beneden wordt gebracht, waardoor de urgente voordracht van Fraser nog duidelijker naar voren komt. Sterke zet is dat de band niet voldoet aan de verwachting dat het begintempo zal worden teruggebracht.

Met het korte en cynisch klinkende ‘As Your Street Gets Deserted’ besluit Heads. het album, dat de verschillende aspecten van de band op goede wijze bij elkaar brengt. De noiserock-rand wordt steeds bewaakt, ook als de invloeden uit andere genres overduidelijk zijn, en de zwaarte van de sound blijft eveneens overeind. Of Push uiteindelijk net zo’n onuitwisbare indruk zal maken als de voorganger, zal de tijd moeten leren. De ingrediënten ervoor zijn aanwezig.

Push bandcamp