Sentient Ruin Laboratories / Tartarus 2019

Helemaal op het eind van 2017 bracht het duo Cryptae zijn eerste demo uit. Dat was tenminste de bedoeling. Het Amerikaanse label Sentient Ruin Laboratories had er wel oren naar en zo werden de vier tracks die het tweetal had opgenomen door dat label uitgebracht op cassette, waardoor de demo werd ‘opgewaardeerd’ tot een heuse ep.

Wat behouden bleef, was de rauwe en intense sound van het duo, want de titelloze ep klonk als een veredelde demo, niet omdat er geen tijd of geld was om het geluid op te poetsen, maar omdat drummer René Aquarius en gitarist Kees Peerdeman, want over die twee hebben we het, hun sound zo ongepolijst mogelijk wilden houden. Opnametechnicus Marlon Wolterink zorgde ervoor dat het geluid wel uitgebalanceerd was, maar streek niets glad.

Cryptae is nu terug met een vinyluitgave, te verkrijgen bij opnieuw Sentient Ruin Laboratories en bij het Nederlandse Tartarus Records. Het is een schijf waarvan slechts één kant gedraaid kan worden. Op die bespeelbare zijde bevindt zich één lange track van bijna negentien minuten. Cryptae doet niet zijn eerste uitgave nog eens dunnetjes over, maar zet een volgende stap, zonder daarbij afbreuk te doen aan de ingrediënten die de eerste uitgave zo geslaagd maakten.

Dat betekent dat het Nijmeegse tweetal ook nu een eigenwijze weg volgt over – kort door de bocht – avant-gardistisch death metal-terrein, waarbij teruggegrepen wordt naar de agressievere en primitievere oervorm van het genre, waar vervolgens een eigen draai aan wordt gegeven. De sound is daarbij belangrijk. Die is net als op de eerste ep ruw, noisy en smerig, zonder dat het een vormloze brij wordt.

Als je een lang stuk maakt, is het zaak de luisteraar te vangen door óf een hypnotiserend of trance-opwekkend effect te creëren, óf de nodige variatie aan te brengen. Cryptae doet het laatste, hoewel het duo ongetwijfeld ook in staat is tot het eerste. Er is een centrale gitaarriff die een paar keer, al dan niet in dezelfde gedaante, terugkeert en dat zorgt voor houvast. Verder lijken Peerdeman en Aquarius zich niet te druk te maken over zoiets als een songstructuur of een heldere opbouw. Vestigial lijkt gedeeltelijk geïmproviseerd tot stand te zijn gekomen.

Aquarius is verantwoordelijk voor de vocalen in de vorm van een diepe grunt. Te verstaan is hij niet, maar dat doet er ook niet toe. De stem ligt ook niet te dik bovenop de muziek maar gaat daar meer in op, zodat die eerder als een instrument dan als een zangstem moet worden beschouwd.

Cryptae is in al zijn zwartgalligheid en agressie niet vies van melodie. Zeker in het begin speelt de gitaar een heuse melodielijn en verderop wordt gas teruggenomen en komen hoge gitaartonen bovendrijven. Op andere plaatsen klinkt de gitaar monotoon en fungeert het instrument meer als ritme- dan als melodie-instrument. Verder speelt dit duo zijn riffs niet strak staccato, zoals veel andere metalbands doen, maar een beetje slordig en sludgy. Aquarius’ drums klinken zwaar, hard en vol, waarmee hij zoveel ruimte inneemt dat een bassist niet wordt gemist.

In de snelle gedeelten klinkt Cryptae furieus, maar het hele stuk kent naast agressie ook een sombere en misantropische sfeer. Doordat de muziek niet afgemeten maar juist wat primitief en slonzig klinkt, komt de emotie die ‘Vestigial’ bevat oprecht over. De woorden zijn dan wel niet te verstaan, dit duo heeft wel degelijk wat te vertellen. Zoveel zelfs dat het de volle achttien minuten en negenenveertig seconden weet te boeien.

Vestigial bandcamp

Cryptae facebook