FMR, 2018

Jasna Jovicevic is een een geschoold muzikante (saxen, basklarinet, spacedrum, stem) uit Servië die samenwerkte met onder andere Hamid Drake, Al DiMeola, Mike Stern en Chico Freeman. Zij maakte albums met onder meer Boris Kovac, New Spark Jazz Orchestra, Dharma, Vasil Hadzimanov Band, Catherine Thompson en solo. Haar eigen muziek is experimenteel en beweegt zich op het snijvlak tussen kamerjazz en freejazz, met invloeden uit onder andere avant-garde, modern klassiek en folk. Op Flow Vertical wordt Jovicevic bijgestaan door een vijftal muzikanten op fagot, viool, altviool, cello en percussie.

Jovicevic is behalve componist en multi-instrumentalist ook yogalerares. Haar muziek is onlosmakelijk verbonden met haar levensvisie en -wijze. Jovicevic ziet muziek als iets wat impact heeft op ons lichaam, onze geest en energie. Op het album met haar sextet corresponderen de zeven stukken met zeven psychische centra in het menselijk lichaam, van Muladhara (het eerste chakra volgens de tradities binnen het hindoeïsme en yoga) tot Sahasrara (het zevende chakra).

Wie ervoor openstaat, zal bij beluistering van Flow Vertical ongetwijfeld gemoedsbewegingen waarnemen en zowel bewust als onbewust worden geraakt door de muziek, maar ook voor degene die minder heeft met de muzikale filosofie, blijft er meer dan genoeg te genieten over. De muziek op het album is namelijk afwisselend, sprankelend, emotioneel geladen en oprecht. De manier waarop Jovicevic haar composities vormgeeft, het niet-alledaagse instrumentarium en de manier waarop de instrumenten bij elkaar kleuren, maakt dat originaliteit en schoonheid hand in hand gaan.

Opener ‘Rising Barefoot Battle’ wordt voortgestuwd door een doorlopend en motief van basklarinet en fagot, waar de andere instrumenten hun spel overheen leggen. Percussionist Uros Secerov legt accenten met bekkens en de strijkinstrumenten spelen melodielijnen, al dan niet vergezeld gaand van Jovicevic’ woordloze vocalen. In ‘Drifting Upstream’ komt het folkelement naar voren. Opvallend zijn de stuwende rol van de fagot, bespeeld door Gabriela Koso, en de scherpe klanken van de strijkinstrumenten. Jovicevic bespeelt de spacedrum, een nog vrij nieuw percusssie-instrument (ook wel hang of handpan genoemd).

De eerste twee stukken op het album klinken vlot, optimistisch en toegankelijk, maar Jovicevic heeft ook een weerbarstiger kant. Dat blijkt direct in ‘Ram Runs Through The Veins’, dat met een freejazz altsax-solo begint en uitmondt in een duet van sax en percussie. De saxofoniste toont haar ruime actieradius: van robuust en tegendraads naar verstild en contemplatief. In het tweede gedeelte wordt de muziek omgeturnd in een ensemblestuk, ingeleid door melancholiek cellospel van Dejan Bozic. Jovicevic’ zanglijnen gecombineerd met het fagotspel en de lichte dissonantie in het spel van de strijkers maken het fraaie muzikale plaatje compleet.

Het eerste gedeelte van ‘Offering Tears For Pearls’ is een gecomponeerd stuk, in het eerste gedeelte voor viool (Filip Krumes), altviool (Rastko Popovic) en cello. Later voegen fagot, percussie en stem zich daarbij. Verderop improviseert Jovicevic op saxofoon. Waar het album vlot en optimistisch begon, overheerst nu melancholie, al blijft de muziek ook steeds hoopvol klinken. ‘Speak Loud, My Inner Child’ is een lange solo voor saxofoon. Het spel van Jovicevic sprankelt en zit vol emotie, alsof de saxofoon zich verwonderend en vol verwachting een weg door het leven baant.

Daarna volgt ‘Fairy With The Dense Green Eye’, voortgedreven door een klein motief van de spacedrum en pizzicatospel van de strijkers. De zanglijnen roepen hier en daar Iva Bittová in herinnering, maar het timbre en de muziek van de Servische verschillen toch duidelijk van die van de Tsjechische. Balkanmuziek klinkt door in de sopraansax-solo. Naarmate het album vordert, lijkt de sereniteit toe te nemen. ‘Silver Wings Of A Thousand Petals’ is het eindpunt: met subtiel spel wordt een rustige en vreedzame sfeer geschapen waarin in plaats is voor overdenking. Gaandeweg wordt die sfeer even losgelaten, alsof je vanuit een liggende houding omhoog komt, maar de rust keert daarna weer terug. Jovicevic schittert op sopraansaxofoon.

Als het album ten einde is, rest een gelukzalig gevoel. Tegelijkertijd is er verwondering over wat zojuist allemaal aan muzikale gevoelsuitdrukkingen voorbij is gekomen. Jovicevic en haar sextet maken muziek die je niet snel loslaat, die niet zo makkelijk te vangen is en die door de grote muzikale rijkdom keer op keer verrast. Flow Vertical is een veelomvattende, geestverrijkende en simpelweg geweldige plaat.

Jasna Jovicevic website