Domino, 2017

Protomartyr is niet de zoveelste post-punkrevivalband. De muziek van het kwartet uit Detroit valt zeker onder de noemer post-punk, maar de stevige rock met donkere rand, de flink uithalende gitaren, de venijnige vocalen, de kritische en intelligente teksten en bovenal de sterke songs tillen het Amerikaanse gezelschap uit boven het gros van de uit dezelfde ruif etende bands.

Het vinnige van de muziek van Protomartyr komt ook op het nieuwe album goed naar voren. Hoewel het album wat subtiliteiten herbergt, is de band beslist niet braver geworden. Wel beter, want de harde uitbarstingen komen op Relatives In Descent nog meer aan dan voorheen tot hun recht doordat de contrasten groter zijn. Door die grotere dynamiek wint de muziek aan zeggingskracht. De plaat is lekker rauw geproduceerd; de bas klinkt stevig, de gitaar mag gruizig klinken en de uithalen worden niet tegengehouden maar knallen uit de speakers. De songs zitten geraffineerd in elkaar, waardoor er steeds iets gebeurt en verveling geen enkele kans krijgt om toe te slaan.

Vocalist Joe Casey praatzingt nog altijd meer dan dat hij echt zingt en zijn voordracht ligt ergens tussen Mark E. Smith (het bijtende) en Nick Cave (het donkere). Zijn teksten geven het huidige tijdsgewricht goed weer en dat leidt uiteraard niet tot optimisme. Toch klinkt Protomartyr verre van depressief. Wel boos, duister, bijtend en sarcastisch. Muzikaal klinkt af en toe new wave uit de jaren tachtig door, maar ook Wire, The Birthday Party, Joy Division en Echo & The Bunnymen laten hun invloed gelden in de muziek van de band uit Detroit.

‘A Private Understanding’ luidt de titel van de openingstrack van Relatives In Descent. Casey draagt voor en daarachter klinken de gitaren spannend en dreigend. De uitbarsting is heftig en noisy en wordt voorafgegaan door schitterend elektrisch en akoestisch gitaarspel. In ‘Here Is The Thing’ klinkt Casey wel erg als Nick Cave. Hoofdrollen zijn er voor het rollende drumspel en het donkere basspel. Een new wave-gitaar is opvallend aanwezig in ‘My Children’, dat wordt voorzien van naderend onheil voorspellende klanken over een dwingende baslijn.

Erg gruizig klinkt het korte ‘Caitriona’, met een prachtig laag praatzingende Casey. De energie van het begin wordt halverwege getemperd. Veel dynamiek is te vinden in ‘The Chuckler’, dat wordt verrijkt met vioolspel van Tyler Karmen. De song is mooi opgebouwd en er is constant een lichte dreiging aanwezig. Die dreiging is nog iets sterker in ‘Windsor Hum’, een van de hoogtepunten van het album, zowel ritmisch als melodisch als dynamisch. In terugkerende stukken wordt steeds variatie aangebracht, waardoor het nummer nooit voorspelbaar wordt.

Het tempo wordt opgeschroefd in ‘Don’t Go To Anacita’, dat stevig en voor Protomartyr-begrippen rechttoe-rechtaan doorrockt. Daarna is het weer spanning opbouwen geblazen met ‘Up The Tower’, totdat een turbulent refrein verlossing brengt, waarna het opbouwen opnieuw begint, maar anders nu, want het kwartet doet niet aan simpele herhalingen. Een synthlaag domineert het eerste gedeelte van ‘Night-Blooming Cereus’, het meest ingetogen stuk op de plaat. Het nummer wordt daarna op gang getrokken en wint aan intensiteit, maar opvallender is dat Casey hier echt probeert te zingen.

Het daaropvolgende en heftige ‘Male Plague’ zorgt voor een welkom contrast. De song slaat halverwege om, om daarna nog even kort in volle hevigheid toe te slaan. Nog een keer zet Casey zijn Nick Cave-stem op in ‘Corpses In Regalia’, een donkere song die omringd wordt door dreigende synth-klanken. In het prachtige slotstuk ‘Half Sister’ klinkt onmiskenbaar Joy Division door in de gitaar, maar ook in de donkere atmosfeer die wordt geschapen. De gitaar- en baslijn werken hypnotiserend in een song die nooit zou hoeven eindigen.

Relatives In Descent overtuigt op alle fronten. De songs zijn sterk en gevarieerd en de uitvoering is lekker rauw. Zodra de nummers zich in je hoofd hebben genesteld, is er geen ontkomen aan en treedt een verslavend effect op, waardoor je terug blijft komen bij dit album. Dit is de beste plaat van Protomartyr tot nu toe en het zal een hele toer worden om dit album te overtreffen.

Relatives In Descent bandcamp

Protomartyr website