Atypeek Music/Reafførests, 2017

Owun komt uit Grenoble en bestaat al sinds 1992. Erg productief is de band sinds de oprichting niet geweest, want 2.5 is pas de vijfde langspeler van het gezelschap. De bezetting is teruggebracht van vier naar drie; de band bestaat nu uit Alexandre Turpin (gitaar, synths, vocalen), Ludovic Turpin (bas) en Cédric Corréard (drums).

De Fransen hebben zich op hun albums weinig gelegen laten liggen aan genrehokjes en ook op dit nieuwe album vaart de band zijn eigen koers, al vallen er wel wat vergelijkingen met andere bands te maken. Die liggen er echter niet te dik bovenop, zodat toch gezegd kan worden dat dit gezelschap zijn eigen mengsel brouwt. En dat smaakt bijzonder goed.

Vooral de gitaarpartijen en de repeterende patronen zijn vaak erg fraai, maar ook de synths worden goed gedoseerd ingezet en zitten nergens de gitaarsound in de weg. In vergelijking met het voorgaande album, valt op 2.5 alles net even beter op zijn plaats en dat leidt tot een afwisselend maar ook samenhangend geheel. Post-rock en post-punk zijn de meest in het oog springende genres waarbinnen Owun opereert, maar beide hokjes zijn te nauw en dekken de lading slechts ten dele.

Binnen de kaders van zijn muziek vindt de band ook ruimte voor experiment. Dat geldt vooral voor de afsluitende track, ‘Raison’, die ruim elf minuten duurt, waarin allerlei percussie is te horen en waarin bezwerende synths en stemmen een prominente rol hebben. Er ontstaat een bevreemdende sfeer. Lange tijd houdt de band zich koest, al broeit er wat onder de oppervlakte. Pas tegen het einde veroorlooft Owun zich een uitbarsting. ‘Raison’ wijkt af van de rest van het album, maar detoneert in het geheel niet. Integendeel, het vormt de perfecte afsluiter en is een van de sterkste stukken op de plaat.

Owun overtuigt ook als de repeterende patronen de constante, dominerende factor zijn. In de herhaling schuilt de kracht, zoals dat ook het geval is bij Swans. Ook Battles, Avec Le Soleil Sortant De Sa Bouche, Wire en Sonic Youth zijn namen die een enkele keer opdoemen. Owun is echter speelser. De strakke maar beweeglijke opener ‘i.a.’ is daar een goed voorbeeld van, al eindigt het stuk met gitaarnoise. Indrukwekkend is ‘Tom Tombe’, dat direct een straf tempo hanteert, maar langzaam wordt opgebouwd, al komt de climax met noisy gitaren toch vrij plotseling.

Een ander hoogtepunt is ‘Frost’, dat het moet hebben van het hypnotiserende ritme van de sowieso sterke ritmesectie, met hier een sterk naar voren komende bas. Gek genoeg is op het meest korte stuk op de plaat, ‘Orange’, de naam ‘post-rock’ het best van toepassing. Het vrij rustig meanderende stuk staat in contrast tot het heftige ‘Post’ dat erop volgt.

Er is ruimte voor indierock in ‘Foul’, dat in de lo-fi scene in de jaren negentig geen modderfiguur zou hebben geslagen. Het nummer slaat om richting Sonic Youth, maar dan met de ritmiek van Battles ten tijde van Mirrored. ‘All Of Us’ is post-punk in optima forma. De vocalen van Turpin klinken vervormd en liggen niet al te prominent in de mix. In de meeste stukken zou Owun ook zonder zang kunnen, maar het stoort ook niet. In het met dissonante synths verrijkte ‘Araignée’ zijn de vocalen wel zeer welkom.

Owun rijgt genres en invloeden aan elkaar en creëert daarmee een eigen sound die staat als een huis. Geen van de songs volgt een te voorspelbaar stramien, waardoor de aandacht niet verslapt. 2.5 is een heerlijk afwisselende plaat die overal en nergens op lijkt en met gemak een klein uur boeit.

2.5 bandcamp

Owun bandcamp