Eigen beheer, 2017

Ergens op snijvlak van grunge, indierock en indiepop bevindt zich de muziek van het uit Moskou afkomstige trio Bad Juliette. De jaren negentig vieren dus hoogtij bij deze band en dan vooral het eerste gedeelte van dat decennium, waarin de grunge opkwam en ongepolijste gitaarrock op een brede belangstelling mocht rekenen. De drie dames van Bad Juliette lijken te jong om die periode bewust te hebben meegemaakt, maar hebben ongetwijfeld geluisterd naar met name Amerikaanse gitaarbands uit die tijd.

De ep Wonder is de derde uitgave van  de Russinnen, na ep Alarm in 2014 en album …And We Will Meet Under The Waterfall in 2016. Daarop is een prettige mix te horen van de invloeden die hierboven zijn benoemd. Technisch perfect speelt het trio niet, maar laat dat nu net de charme zijn van Bad Juliette. De muziek krijgt er een lekker rafelrandje door en dat valt natuurlijk te prefereren boven strak geproduceerde en daardoor vaak bloedeloze gitaarmuziek.

Toch klinkt de band op Wonder stukken professioneler dan op de langspeler van vorig jaar. Het trio speelt iets strakker zonder de stekeligheden te verliezen en de songs zitten net iets geraffineerder in elkaar dan voorheen. Vooral de drums klinken veel beter, maar ook vocaal heeft het drietal aan zelfvertrouwen gewonnen. Het popgevoel komt iets sterker naar voren, maar er wordt ook niet vergeten om af en toe lekker uit te halen. Bovendien weten de dames hoe een goede song op te bouwen.

De ep telt drie nummers die allemaal tussen vier en vijf minuten klokken. ‘Absolute’ begint als een poppy song. De drums leggen een strak ritme neer, de gitaar speelt ingetogen en de bas zorgt een goed lopende lijn daartussenin. Via een post-rockachtig motief werkt het trio toe naar een steviger tweede gedeelte, waarin de gitaar een steeds grotere rol speelt, het tempo naar beneden gaat en het volume toeneemt.

In ‘I See Who You Are’ valt het mooie samenspel tussen gitaar en bas op, evenals het opnieuw strakke en dwingende drumritme. De zang is soms tweestemmig en opvallend is dat nergens wordt overgegaan op geschreeuw; Bad Juliette blijft ook als het volume omhoog gaat echt zingen en dat is een van de troeven van het drietal. ‘I See Who You Are’ ontwikkelt zich tot een afwisselende grunge/gitaarrocksong, waarin in tempo, volume en gevoel wordt gevarieerd.

Slotstuk ‘My Eternity’ begint redelijk rustig, als een alternatieve popsong waarin de nodige spanning wordt gelegd. Er moet een ontlading volgen en die komt er ook, voor het eerst na ruim anderhalve minuut, waarna de onstuimigheid weer wordt getemperd en de spanning opnieuw wordt opgebouwd. De band werkt niet naar een allesvernietigende climax toe maar kiest ervoor om het opbouwen en afbreken van spanning een paar keer te herhalen.

Bad Juliette zet op Wonder een flinke stap voorwaarts, zowel qua instrumentbeheersing als qua songschrijverschap. Knap is dat het niet ten koste is gegaan van het scherpe kantje dat de muziek van het trio juist zo aantrekkelijk maakt. De band lijkt bovendien nog niet uitgegroeid, dus er mag met enige verwachting naar de toekomst worden gekeken. Ondertussen is dit een prima ep die de liefhebber van alternatieve rock en pop moet kunnen aanspreken.

Wonder bandcamp

Bad Juliette facebook