Constellation, 2017

Milieu-activiste Rebecca Foon voert actie tegen klimaatverandering, onder andere als lid van de Sustainability Solutions Group. De Canadese maakt ook muziek, en het mag niet verwonderlijk heten dat haar nieuwe album onder de naam Saltland over klimaatverandering gaat. Wie niet van wereldverbeteraars of prekende activisten houdt, hoeft echter niet af te haken, want op A Common Truth wordt weliswaar gezongen, maar de over te brengen boodschap wordt nergens rechtuit in je gezicht gesmeten.

Foon maakt(e) als celliste deel uit van onder meer A Silver Mt. Zion, Set Fire To Flames, Fifths Of Seven en Esmerine. In 2014 laat zij voor het eerst met haar project Saltland van zich horen op het album I Thought It Was Us But It Was All Of Us, waarop zij wordt bijgestaan door twaalf gastmuzikanten, waaronder Sarah Neufeld en Colin Stetson. Op de opvolger pakt Foon de zaken soberder aan, zowel wat de personele als de muzikale invulling betreft. Uiteraard staat de cello centraal, evenals Foons stem, maar de percussieve elementen zijn goeddeels verdwenen. Op het album zijn naast Foon slechts te horen Warren Ellis op viool, pomporgel en loops, Jace Lasek op gitaar en MS-20 (analoge synthesizer) en Ian Ilavsky (achtergrondvocalen op ‘Light Of Mercy’).

De muziek op A Common Truth klinkt somber, berustend en dromerig. Met zorgvuldig aangebrachte lagen en dromerige vocalen bouwt Saltland aan een sfeervol album waarop de algehele ambiance minstens zo belangrijk, zo niet belangrijker, is als de afzonderlijke nummers. Vanaf opener ‘To Allow Us All To Breathe’ tot afsluiter ‘Forward Eyes II’ wordt op kalme toon een muzikaal verhaal verteld, waarin af en toe plaats is voor een dynamische uitschieter en waarin Foon en de paar gastmuzikanten een logisch en afgerond geheel construeren.

Warren Ellis (The Dirty Three, Nick Cave & The Bad Seeds) heeft op dit album een dienende en opvallend ingetogen rol. Hij is te horen op vier nummers en zeker de drie instrumentale stukken daarvan behoren tot de hoogtepunten op het album. Ellis’ vioolspel en Foons cellospel combineren prachtig in de albumopener, een sereen, bedrukt stuk muziek. Die stemming is ook overheersend op  ‘Forward Eyes I’, het meest puur ambient klinkende stuk op de plaat. Het ontroerend intieme ‘Forward Eyes II’ sluit de plaat op schitterende wijze af.

Niet alles op A Common Truth is even geslaagd. De vocalen van Foon op ‘Under My Skin’ roepen de sfeer op van This Mortal Coil ten tijde van Blood, maar de zang detoneert enigszins met de ambientachtige klanken en basale pianotonen. Het stuk neigt bovendien te veel naar droompop. Gaandeweg het album ontstaat sowieso de indruk dat het album puur muzikaal sterker zou hebben uitgepakt.

Dat geldt zeker voor ‘Light Of Mercy’. De vocalen klinken wat te dromerig terwijl het nummer instrumentaal juist op magnifieke wijze donkerte uitstraalt, alsof elke hoop verloren is. Vocaal is ‘The Other Place’ ook allerminst overtuigend. Zeker in het eerste gedeelte ligt de zang te dik op de muziek en ook verderop ligt te veel nadruk op de vocalen, waar die beter op de cello had kunnen liggen.

In ‘I Only Wish This For You’ overtuigt de zang wel, vooral als de gezongen tekst overgaat naar woordloze zang, al komt dat ook doordat de post-rockachtige track steviger uitpakt, al blijft de dromerige sfeer gehandhaafd. De combinatie meerlagige cello en synth is een zeer geslaagde. Het louter uit celloklanken bestaande, gelaagde ‘Magnolia’ is spannend en toont de grote emotionele draagwijdte van het snaarinstrument. Het zwaartepunt van de plaat ligt op de titeltrack, waarin de This Mortal Coil-achtige zang juist goed mengt met de zwaar aangezette, onheilspellende muziek.

Ondanks de kritiekpunten blijft op A Common Truth veel te genieten over. Het album had zonder een paar vocale bijdragen van Foon gekund, maar is muzikaal gezien in alle soberte een luisterrijk album. Een stemmig en somber album van een muzikante en activiste met een missie.

Saltland bandcamp

Saltlands website