Zeal, 2016

Future Old People Are Wizards is een van die eigenzinnige rockbands waarvan er bij onze zuiderburen behoorlijk wat rondlopen. Als het trio uit Gent ergens goed in is, dan is dat het op het verkeerde been zetten van de luisteraar. Stijlvast is het trio uit Gent allerminst en geijkte songstructuren worden nogal eens overhoop gegooid. De vraag is of dat ook een beklijvende plaat oplevert.

De muziek van de Gentenaren, met een verleden dan wel heden in Drums Are For Parades, Waldorf, Maya’s Moving Castle en Wallace Vanborn, wordt gedomineerd door de synths van Nele de Gussem. Zij weet de nodige vreemde en originele klanken te produceren die de muziek soms een filmisch karakter, soms een symfonisch karakter en soms een prog-karakter geven. De songs bewegen zich op het snijvlak van een aantal genres, zonder dat die nummers heen en weer stuiteren. Wel bevat een aantal songs verrassende wendingen die merendeels goed uitpakken.

De verrassing is er in wel een beetje af na debuutplaat Faux Paw. Niet dat M een herhalingsoefening is, maar de strekking is wel duidelijk, ook nadat drummer Piet Dierickx is vervangen door Sylvester Vanborm (Wallace Vanborn). De mengelmoes aan stijlen (metal, psychedelica, stoner, prog, symfo) doet zijn werk nog altijd goed. En toch ontbreekt er iets.

Dat zit ‘em niet zozeer in de songs, die weliswaar wat wisselvalliger zijn dan op het debuut, maar in meerderheid toch sterk en lekker onvoorspelbaar zijn. De schoen wringt doordat het de plaat ontbreekt aan vuigheid, terwijl ook het echte spooky element dat ‘Teenage Hospital zo’n dijk van een song maakte op M ontbreekt. Daarnaast is de gekte ook wat teruggedrongen ten opzichte van de debuutplaat.

Er valt echter nog wel het nodige te genieten. Kopstoten delen de Belgen nog steeds uit, zoals in ‘Man With Bricks’, al moet je daarvoor even door het weinig opzienbarende eerste gedeelte heen. Zodra die heftige riff echter zijn intrede doet en overgeschakeld wordt op het zware werk, is het ook goed raak. Opener ‘Man With Fuzz’ klinkt daarentegen wat te klinisch, wat met name te wijten is aan de weinig imponerende vocalen en zanglijn. Het symfonische synthlaagje dat bij tijd en wijle opduikt, doet de track ook geen goed.

Overigens houdt gitarist/zanger Stijn Vanmarsenille regelmatig zijn mond; grote delen van zijn instrumentaal. In het fraaie ‘Man With Attitude’ brengt hij samen met De Gussem vocaal contrast aan in de trage en zware song. Dat gebeurt pas na ruim drie minuten en slechts één keer, waardoor het nummer zich rondom dit vocale rustpunt lijkt te wentelen. ‘Man With Flute’ is oosters getint en wat lichter van toon. Het wat lijzig gezongen refrein en de heldere gitaar maken het mooie muzikale plaatje compleet.

Het instrumentale ‘Man With Tits’ ontbeert dan weer spanning en dreint te lang door, al wordt dat gedeeltelijk goed gemaakt door de dreigende keyboards en de mooi in het stuk verweven pianoklanken. ‘Mankind’ heeft wel alles wat Future Old People Are Wizards zo aantrekkelijk maakt: alomtegenwoordige synths, een zware riff, ruige gitaar en daarmee contrasterende vocalen. Het energieke ‘New Man’ neigt naar mathrock. Afsluiter ‘One Man’s Opinion’ is wat proggy en symfonisch en mist de punch die bijvoorbeeld ‘Mankind’ wel heeft, ondanks het ruigere tweede gedeelte van de song.

Een diepe emotionele lading heeft de muziek van Future Old People Are Wizards niet, maar dat is ook niet waar het trio het van moet hebben. Afwisseling, dynamiek en gekte zijn nog steeds volop aanwezig. Was die eerste plaat er niet geweest, dan was het enthousiasme voor deze plaat ongetwijfeld groter geweest. M is op zichzelf beschouwd geen echt tegenvallende plaat, maar de voorganger is op alle fronten net een tikkeltje intenser, harder, verrassender en spannender.

Future Old People Are Wizards – M Bandcamp

Future Old People Are Wizards Website