Tonefloat, 2016

Met de ambient- en drone-gitaarklanken van Dirk Serries is een grote hoeveelheid geluidsdragers gevuld, zowel onder zijn eigen naam, al dan niet in samenwerking met anderen, als onder pseudoniemen als Fear Falls Burning en VidnaObmana. Teleurstellen doet de Belgische gitarist eigenlijk nooit. De laatste jaren gaat zijn aandacht ook vaak uit naar vrije improvisatie, zoals onder andere te horen is op de albums die eerder dit jaar verschenen van het Kodian Trio (I en Live at Paradox, met Andrew Lisle en Colin Webster) en zijn eerste vrije impro-soloplaat Etched Above The Bow Grip. En dan is er nog Yodok III, bestaande uit Serries, Tomas Järmyr en Kristoffer Lo, waarin ook vrij geïmproviseerd wordt, maar met ambient- en droneklanken.

Serries’ Microphonics-serie spitst zich sinds 2008 toe op ambient en drone. Het laatste deel verscheen alweer bijna drie jaar geleden en anno 2016 vindt de gitarist het tijd om de serie met Microphonics XXVI-XXX: Resolution Heart af te sluiten. Dat is aan de ene kant jammer, want de Microphonics-serie bevat louter muziek van hoge kwaliteit. Aan de andere kant kunnen we er ongetwijfeld vanuit gaan dat Serries nieuwe wegen in zal slaan waarin diezelfde kwaliteit hoog in het vaandel zal staan.

‘XXVI Epiphany and Isolation’ is het eerste zorgvuldig geconstrueerde werk op dit album; opgebouwd vanuit bijna stilte verrijst een imposant, uit meerdere lagen bestaand bouwwerk op organische wijze vanuit de grond. De gitaarklanken zijn helder, maar er doet een gruizige gitaarklank mee als grondtoon. Het stuk is bijna klassiek te noemen want het toenemend aantal lagen zorgt voor een orkestraal klinkend geheel. Naarmate het geluid meer aanzwelt, neemt de emotionele lading toe. Verwondering en vervoering strijden om voorrang.

Op ‘XXIX I Communicate Silence’ is wat meer beweging hoorbaar door een aantal verwante en door elkaar geweven heldere gitaartonen. Opnieuw, en nu opvallender, is een gruizige gitaarklank waarneembaar die het stuk een klein gemeen randje geeft. In een uiterst traag tempo wordt naar het einde toegewerkt, waarbij de aanvankelijk op de voorgrond tredende gitaarklanken steeds meer naar de achtergrond verdwijnen en de drone juist meer en meer op de voorgrond treedt.

Voorzichtig dissonante tonen zijn te horen op ‘XXVII Swept to The Sky’, dat ten opzichte van de andere tracks wat vinniger klinkt. De drone is scherper en de verschillende lagen schuren en schurken langs elkaar heen. De schoonheid zit deze keer in het ongemakkelijke, zonder dat het vertrouwde ambient-terrein wordt verlaten. Bijzonder fraai is de alleen overblijvende noisy gitaar die op zacht volume het stuk uitluidt.

Het afsluitende ‘XXX The Deprivation of Heart’ laat aanvankelijk een minimalistischer aanpak horen. Het aantal lagen blijft beperkt tot soms slechts twee of drie, waaruit weer nieuwe geluiden voortspruiten. Verderop neemt het aantal lagen toe. De verschillende klankgolven dansen langzaam rond een constante drone, zwellen aan en sterven weg om plaats te maken voor de volgende serie. De sfeer van het stuk is melancholiek maar niet depressief, daarvoor is te veel pure schoonheid in de muziek aanwezig. Met een trage fade-out wordt naar het einde toegewerkt.

En dat was het dan. Een uitmuntend muzikaal project is ten einde en dat zou wat droef moeten stemmen, maar de manier waarop Dirk Serries zijn Microphonics-serie ten grave draagt is zo prachtig, dat juist een blijmoedig gevoel overheerst. Microphonics XXVI-XXX: Resolution Heart is een klankenwereld met een sterke emotionele lading, waarin je als luisteraar wordt ondergedompeld en waarin het heerlijk toeven is. Nog maar eens opzetten dus.

Dirk Serries Website