Thrill Jockey, 2016

Altijd fijn om te horen dat een band zich in de goede richting ontwikkelt. Het uit Chicago afkomstige trio Oozing Wound doet dat op zijn derde langspeler Whatever Forever, waarop de Amerikanen het flikken om menige thrash metal-, doom metal-, sludge metal-, hardcore- en noiserock-band de hielen te laten zien. En dat doet Oozing Wound gewoon door zijn eigen, eigenwijze zelf te zijn.

Oozing Wound is opgericht in 2011 en bracht ons eerder Retrash (2013) en Earth Suck (2014). De band deed dus iets langer over de derde dan over de tweede plaat en bovendien zaten de heren liefst vier keer zo lang in de studio dan ze nodig hadden voor het opnemen van het debuut. Het vastleggen van Whatever Forever duurde namelijk vier hele dagen. En langer is dus niet nodig, zo blijkt. Hoewel de plaat iets meer geproduceerd klinkt dan de beide voorgangers, is van een cleane sound in het geheel geen sprake. Oozing Wound slaat je nog altijd op de bek met een hondsbrutale, maar ook sludgy sound. Maar bovenal is het songmateriaal op deze nieuwe plaat beter, en beter doordacht, dan voorheen.

De muziek van Oozing Wound is een mengeling van de in de eerste alinea genoemde stijlen; een combinatie die nergens geforceerd aandoet en geen zweem van ‘kijk ons eens veelzijdig zijn’ heeft. Bovendien is het een verademing dat de band, in een metalland waar ernst vaak regeert, zichzelf niet te serieus neemt en een gezond gevoel voor humor heeft. Zo is opener ‘Rambo 5 (Pre-Emptive Strike)’ alvast de titelsong voor de nog te verschijnen nieuwe Rambo-film.

Maar zonder zwaar op de hand te worden weet de band ook serieuzer onderwerpen aan te snijden. Zo is ‘Weather Tamer’ ontstaan naar aanleiding van de discutabele overtuiging van de senator uit Oklahoma, James Inhofe, die het voor elkaar kreeg om de klimaatverandering, in een tijd waarin er geen wetenschapper meer te vinden is die daar niet meer vanuit gaat, in zijn boek The Greatest Hoax te ontkennen en af te doen als een samenzwering. De lange track kent zowaar wat voorzichtig proggy elementen, maar vrees niet: het blijft binnen de perken en de sound is smerig genoeg om al te grote progneigingen te kop in te drukken.

‘Diver’ ontpopt zich na een thrash-intro tot een rake sludge metalsong. Een naam als Mastodon komt naar boven, maar de vocalen van Zack Weil zijn onderscheidend en bevinden zich ergens tussen metal en hardcore/punk in, zonder in al te banaal harcore-gekrijs te vervallen. Met ‘Mercury in Retrograde Virus’ wordt een gooi gedaan naar de prijs voor gitaarriff van het jaar. Met een dergelijke song zou Oozing Wound zo bij het in morsige metal gespecialiseerde Franse label Lost Pilgrims kunnen tekenen.

Optimaal genieten is het van de hang naar noiserock die op de hele plaat aanwezig is en in het stuwende ‘Everything Sucks, And My Life Is A Lie’ goed naar voren komt. En wat te denken van de combinatie prog-punk-thrash-metal in de korte instrumental ‘Eruptor’? Pure klasse. Het meest thrash-metal klinkt het trio vervolgens in ‘Tachycardia’ en het meest agressief in het afsluitende ‘Sky Creep’, dat ook een duidelijk doom-randje heeft.

Oozing Wound specialiseert zich niet in een metalgenre, maar gooit een aantal genres overhoop en zal daarmee misschien tegen wat schenen schoppen. Het zal de band worst wezen. En Opduvel ook, want Whatever Forever is niet meer uit zijn cd-speler te krijgen. Nog dik twee maanden te gaan, maar dit jaar gaat waarschijnlijk geen betere metalplaat meer verschijnen.

Oozing Wound Website

Oozing Wound Bandcamp