Prosthetic, 2016

Er zijn niet zo veel bands die een zware, heavy sound weten te koppelen aan lichte, hoge vocalen en daar een smakelijk geheel van brouwen. Queens Of The Stone Age konden het, in hun heavy dagen. Torche kan het ook. En Netherlands kan het. Op Audubon wordt dat bewezen in negen compacte heavy songs.

Netherlands is een in 2008 opgericht trio uit New York dat onder leiding staat van zanger/gitarist Timo Ellis. Met Fantasmatic en Silicon Vapor gingen al twee albums vooraf aan de nieuwe plaat. De muziek van Netherlands bevat invloeden uit genres als doom metal, glamrock, hardrock, stonerrock en sludge metal, waarin een hang naar de jaren zeventig is te bespeuren maar met een eigentijdse heavy sound. Ook is een neiging naar pompeuze rock aanwezig, maar de grens naar vervelende stadionrock wordt niet overschreden.

Binnen het instrumentarium is het gebruik van een synth bass in plaats van een basgitaar opvallend. Het geluid van de band wordt er niet minder zwaar door. Integendeel: de bas ronkt en gromt en vult de ruimte volop. Daar bovenop legt Ellis zijn gitaarriffs die in elke song dominant zijn. Samen met de volle, krachtige drums leidt het tot een explosief mengsel dat zwaar is maar niet log en waarin heaviness en catchiness een verbond lijken te sluiten.

Audubon is een korte plaat (dik achtentwintig minuten) met relatief korte, compacte nummers. Hoewel de stijl zou kunnen uitnodigen tot jammen en soleren, wordt die neiging door Netherlands vakkundig onderdrukt. De song staat voorop. Jaren zeventigrock vermengd met Black Sabbath-achtige doom is te horen in opener ‘L.M.M.’. Het is wellicht even wennen aan de falset van Ellis, vooral aan het begin van ‘Elephuck’, maar de daaropvolgende zware synth/gitaargroove is zeer dwingend en dus onweerstaanbaar.

Hoewel Netherlands vaak in het vakje ‘sludge metal’ wordt geparkeerd, is van een echt smerige sound geen sprake; Audubon klinkt behoorlijk helder en heavy. En coherent en afwisselend tegelijk, want binnen de doortimmerde sound wordt volop variatie geboden. Zo is er het tegendraadse harde ritme van ‘Thumper’, zware doom in ‘The Bottom Of The Ocean’ en vervormde stemmen in ‘Dots’. Fijn is ook dat de meest heavy tracks aan het einde van het album zijn te vinden (‘Thrombosis’, ‘Alien Pussy’).

Audubon is zo’n plaat die overal en nergens op lijkt. Namen als The Melvins, Triggerfinger, Wolfmother en zelfs Raketkanon en White Stripes komen in een split second op, maar Netherlands klinkt telkens net even anders; je kunt er steeds niet de vinger opleggen waar de opdoemende vergelijking op is gebaseerd. Het zijn vooral de vette riffs gecombineerd met een fijn gevoel voor toegankelijke (pop)melodieën die dit album tot zo’n heerlijke heavy rockplaat maken.

Netherlands Website

Netherlands Bandcamp