Cul de Sac, Hall of Fame, V39 en 013, Tilburg
Zondag 11 september 2016

De slotdag alweer van Incubate en het festival blijft dichtbevolkt met interessante acts, zodat weer moeilijke keuzes gemaakt moeten worden. Dat betekent helaas geen Black Cobra, Wiegedood en Silver Apples, maar daar staan een paar mooie hoogtepunten tegenover.

De Incubate-zondag wordt in gang geblazen door de in Brussel wonende Italiaanse tenorsaxofonist Daniele Martini en daarmee kondigt zich al meteen een vroeg hoogtepunt aan. ‘Gewoon blazen’ is iets wat Martini niet doet. Hij blaast wel in zijn instrument maar produceert geen standaard saxgeluid; hij gebruikt alleen de lucht of maakt zuigende geluiden, welke geluiden dan weer met behulp van effectpedalen worden vervormd. Door de circular breathing-techniek lopen de tonen constant door, waardoor een zwaar drone-effect ontstaat. Martini bespeelt zijn instrument ook zonder mondstuk of maakt alleen gebruik van de kleppen, zonder te blazen. De saxofoon giert door gebruikmaking van feedback en soms lijkt het geluid zelfs op een overstuurde gitaar. Martini is ondertussen de rust zelve en straalt in alles wat hij doet uit dat hij volledige controle heeft. Onconventioneel prachtig.

danielemartiniincubatesep16-05

Als het woord eclecticisme niet bestond dan was het voor Kayo Dot uitgevonden. De band van Toby Driver heeft een zeer uiteenlopende discografie. Op de laatste twee platen treedt de invloed van synthesizers en synthpop op de voorgrond en dat is een koers die Opduvel niet zo goed bevalt. Het is wel logisch dat vandaag in een bloedheet Hall of Fame die kant van de band het meest naar voren komt. Ritmisch is de muziek zeker interessant en op het spel valt weinig aan te merken, maar hoe goed het allemaal ook wordt uitgevoerd, echt ontvlammen willen de lange door synths gedomineerde stukken niet. Fijn is wel dat de drums vrij hard staan afgesteld en de muziek daardoor net iets steviger klinkt dan op de laatste plaat. Na vijfendertig minuten is het mooi geweest en tijd om het zweethok te verlaten.

kayodotincubatesep16-02

Het Eindhovense Lookapony is op het laatste moment toegevoegd aan het programma en speelt in V39 een prima set. Het viertal speelt indierock/garagerock die een tikkeltje nonchalant wordt uitgevoerd, wat niet betekent dat slordig gespeeld wordt. De ongecompliceerde liedjes zijn bijna allemaal sterk en de wat onverschillig en zeurderig klinkende zang past goed bij het heerlijk rockende geluid. De presentatie van zanger/gitarist Jasper Grave is wat onhandig, waarbij niet duidelijk is of dat komt door verlegenheid of meligheid. Het stoort geenszins. Het is wel te hopen dat het rafelrandje er niet weer afgeslepen wordt zodra het kwartet de studio induikt, want zoals deze band live klinkt, lekker trashy, is het helemaal goed.

lookaponyincubatetilburgsep16-04

Het is een tijdje geleden dat doom metalband Ramesses van zich heeft laten horen. De band heeft een paar jaar stilgelegen maar knalt er vanavond in 013 vol op. En dat dan natuurlijk in een traag tempo, want de sludgy doom van het Britse trio is vooral langzaam en traag. En saai. Het op het podium ver uit elkaar staand drietal weet wel een donkere sfeer te creëren maar is muzikaal geen topper in het genre. Werkelijk elk nummer volgt hetzelfde stramien en eenvormigheid is troef. Die eenvormigheid hoeft geen minpunt te zijn als het songmateriaal over de hele linie sterk is of het geluid overdonderend, maar ook daar schort het aan. Ook de zang is niet onderscheidend genoeg om Ramesses boven de grauwe middelmaat uit te tillen. Gelukkig zal Yob later vanavond laten horen hoe het wél moet.

ramessesincubatetilburgsep16-04

Ook donker, maar op een heel andere manier, is Father Murphy, dat aantreedt in Hall of Fame, waar het in de zaal minder druk is dan bij Kayo Dot en de temperatuur gelukkig een paar graadjes heeft ingeleverd. Het duo uit Venetië, Freddy Murphy en Chiara Lee, staat opgesteld aan een tafel, ieder aan een zijde, en op die tafel bevindt zich elektronica, een keyboard en een snaarinstrument. Ervoor staan een trommel en een gehavend bekken. Het duo brengt een soort donkere of gothic folk die serieus en geconcentreerd wordt uitgevoerd. Het op het oog zelf gefabriceerde snaarinstrument wordt bespeeld met een mallet en met een mikadostokje (zo lijkt het althans). Het tweetal zingt ook en Murphy speelt piston. In de muziek draait alles om een donkere, sacrale sfeer. De vergelijking met Anemone Tube een dag eerder dringt zich op, maar de sfeer die het duo creëert heeft niet de dreiging die de man uit Berlijn wist te scheppen en wordt ook met andere middelen tot stand gebracht. Het balanceert bij Father Murphy wel allemaal op het randje van potsierlijkheid maar de muziek blijft steeds aan de goede kant van de streep.

fathermurphyincubatetilburgsep16-07

Al meer dan twintig jaar is Deerhoof uit San Francisco een prettig gestoorde indieband en van enige slijtage is geen sprake. Wie de Japanse zangeres/bassiste Satomi Matsuzaki aanschouwt ziet een enthousiaste, dansende en springende jonge meid in plaats van een door de wol geverfde muzikante, wat ze natuurlijk ook is. De muziek van Deerhoof is speels, poppy, noisy, tegendraads, groovy en stuiterend. Opvallend zijn de fuzzy en noisy gitaren en de maniakale drums. Ingrediënten voor een rommelig optreden, zou je denken, maar niets is minder waar. De muzikale gekte klopt tegelijkertijd als een bus. Drummer Greg Saunier ontpopt zich halverwege als komisch talent in een hilarisch dankwoord. Deerhoof krijgt het zelfs voor elkaar om met een cover van Def Leppard (‘Pour Some Sugar on Me’) weg te komen. De toegift is volledig verdiend en Matsuzaki laat in ‘Come See The Duck’ het publiek meezingen, wat nog niet meevalt maar bijzonder vermakelijk is. Muzikale kwaliteit en geestig amusement gaan hand in hand bij Deerhoof. Een verwacht hoogtepunt, maar nog veel leuker dan gedacht.

deerhoofincubatetilburgsep16-18

Nog even een stukje meepakken van The Scrap Dealers die een prettig soort psychedelische rock spelen. Op plaat althans, want de Walen staan er in V39 als een stel zoutzakken bij. De band heeft totaal geen uitstraling en lijkt de songs plichtmatig voor het voetlicht te brengen. Jeetje jongens, het is toch best leuk om in een band te spelen? Het ziet er niet zo uit, en dat terwijl de muziek best oké is, met drie elkaar goed aanvullende gitaristen, al kabbelt de psychrock wel iets te veel in hetzelfde tempo en stramien door, althans in het gedeelte van het concert dat wordt meegepikt.

thescrapdealersincubatetilburgsep16-04

Tja, wat nog te zeggen over Yob? Dat het doom metal-grootmeesters zijn? Dat de live-reputatie bekend mag worden verondersteld? Het mag zo zijn, maar dat moet dan ook vanavond worden waargemaakt. En dat doet het trio uit de Eugene, Oregon, met gemak zelfs. De muziek bestaat niet uit songs. Nee, het gaat hier om massieve bouwwerken die met gemak de tien minutengrens passeren en die door een spannende opbouw nooit vervelen. Waar eerder op de avond Ramesses kleurloos overkomt, heeft Yob een van nature machtige uitstraling die ervoor zorgt dat al snel een gewonnen wedstrijd wordt gespeeld. Mike Scheidt beschikt over een oerbrul maar zingt meer. Het laatste album van Yob, Clearing the Path to Ascend, is een hoogtepunt in het oeuvre van het trio en vooral het afsluitende ‘Marrow’ is een bijna negentien minuten durend en waanzinnig goed opgebouwd epos. Helaas gaat het uitgerekend in dat prijsnummer mis. Scheidt heeft te maken met een onwillige kabel waardoor zijn gitaar stilvalt en hij het eerste gedeelte zingt met slechts drums en bas als begeleiding. Het nummer wordt zelfs even stilgelegd om het euvel te verhelpen. Gelukkig duurt dat niet al te lang en wordt de draad erna gewoon weer opgepakt. Ondanks het technische mankement geeft Yob een dijk van een concert en toont de band zich een waardige afsluiter van het mooiste festival dat Nederland kent.

yobincubatetilburgsep16-08

Daniele Martini Facebook

Kayo Dot Website

Lookapony Bandcamp

Ramesses Bandcamp

Father Murphy Website

Deerhoof Website

The Scrap Dealers Bandcamp

Yob Website