Hall of Fame, V39, Paradox, Extase en Cul de Sac, Tilburg
Zaterdag 10 september 2016

De zaterdag van het Incubate Festival maakt niet zo’n onuitwisbare indruk als de vrijdag, wat niet wil zeggen dat er niet genoeg te genieten valt. Sterker nog: noodgedwongen moeten enkele concerten van het persoonlijke programma worden geschrapt (Human Future, Mazu, Maze, Trio Qasyon) omdat ze geheel of gedeeltelijk samenvallen met een ander interessant optreden.

De dag begint in Hall of Fame, waar het Britse Wren aantreedt. De bedoeling is dat de band start om 17:15 uur, maar de Engelsen zijn kennelijk te laat gearriveerd want op dat tijdstip moet de band nog alles opbouwen. Dat lukt in twintig minuten, waarna zonder soundcheck het concert begint. De rampspoed is echter nog niet voorbij, want een van de gitaristen heeft problemen met zijn geluid. Hij is er althans niet tevreden over. Het gehele tweede nummer, dat toch zeker een minuut of  acht duurt, is hij in de weer met zijn gitaar en zijn monitor. Omdat de band te laat aanvangt, duurt het concert ook nog eens erg kort: na iets meer dan twintig minuten is het alweer voorbij. En dat is jammer, want in die korte tijd weet Wren muzikaal te overtuigen met een heerlijk sludgy sound met geschreeuwde vocalen. Het geluid is, ondanks dat niet gesoundcheckt is, best goed. Nu spelen de Londenaren ook muziek die best smerig en gruizig mag klinken en zo klinkt het ook. De vergelijking met Unwound, Neurosis en The Jesus Lizard is wat te veel eer voor Wren, maar het geeft wel aan in welke hoek de muziek zich bevindt. Het is echt jammer dat het concert niet langer duurt en slechts vier nummers telt, want juist op het moment dat je er als luisteraar helemaal in hangt, is het alweer voorbij.

wrenincubatetilburgsep16-03

Ook Tosiro begint te laat aan het concert in V39, maar gelukkig maar een paar minuten. De soundcheck lijkt naadloos over te gaan in het optreden, want de bandleden zijn volledig in zichzelf gekeerd en spelen alsof ze in de oefenruimte staan zonder publiek. De Tsjechen zijn volledig op zichzelf gericht en de gitarist die midvoor staat, staat zelfs het gehele optreden met zijn rug naar de zaal gekeerd. Zelden zo’n schuchtere band gezien. Is het verlegenheid? Het lijkt er wel op, terwijl de band zich voor het muzikaal gebodene toch helemaal niet hoeft te schamen, want dat is een goed verzorgde mix van post-rock en screamo. De zanger weet ook zonder microfoon boven het geluid van de band uit te komen en daarnaast maakt de band indruk met stuwende ritmes. Na afloop applaudisseert niet alleen het publiek voor de band, maar de band ook (en overduidelijk dankbaar) voor het publiek. Ze wisten dus toch dat we er waren!

tosirosincubatetilburgsep16-04

De meest intense luisterervaring van de dag wordt in Paradox verzorgd door de Berlijnse noisepionier Anemone Tube. Wie dat is, krijgen we niet te zien want de man heeft een doek om zijn hoofd gewikkeld die ook zijn hele gezicht bedekt. Hij staat merendeels achter een tafel met elektronica, waarop verder twee kaarsen en wierook branden. Anemone Tube produceert donkere klanken waarvan veel dreiging uitgaat en af en toe begeleidt hij die klanken met fluitspel. Achter het podium is een groot doek met visuals aanwezig, maar waar een dag eerder bij Zeno van den Broek en Microseq de visuele aandacht vooral uitging naar de visuals, trekt Anemone Tube die aandacht naar zichzelf toe, louter door de gemaskerde verschijning die door de brandende kaarsen wordt verlicht. De duistere, dreigende en ook sacrale sfeer blijft de hele performance intact en blijft ook boeien doordat de Duitser daarbinnen wel regelmatig verschuivingen in het geluid aanbrengt en licht van stemming weet te wisselen. Aan het einde zwaait Anemone Tube nog even met de wierook, alsof hij het publiek wil zegenen. Dat komt een beetje potsierlijk over maar hoort ook wel weer bij de betoverende act.

anemonetubeincubatetilburgsep16-05

Terug weer naar de donkere zaal van Hall of Fame, waar het erg warm is. Torpor mag beslist niet gemist worden. De band komt net als Wren uit Londen, maar Torpor zet een nog zwaarder geluid neer. Aanvankelijk waren wat hardcore-invloeden in het geluid van de band te bespeuren maar die zijn als sneeuw voor de zon verdwenen. Vandaag de dag speelt het drietal loodzware doom met een vleugje sludge. Ook nu is sprake van technische problemen: de basversterker van Lauren Mason is stuk en moet vervangen worden en de visuals worden pas bij het derde nummer ingeschakeld. Gelukkig resteert genoeg tijd waarin de massieve sound van de band goed tot zijn recht komt. Drummer Simon Mason wil ook graag een potje brullen en komt daarvoor twee keer achter zijn drumkit vandaan. Het is een aardige aanvulling, maar niet echt nodig, want gitarist Jon Taylor staat vocaal ook zijn schreeuwende mannetje. Lauren Mason heeft vijf snaren op haar bas, maar toont alleen belangstelling voor de bovenste. Tussen de songs door klinkt feedback waardoor geen onnodig lange pauzes vallen. Ondanks de kleine mankementen een ijzersterk, keihard optreden. Wat wel jammer is, is dat de deur rechts voor het podium steeds openvliegt. Een behoorlijk aantal mensen, waarschijnlijk behorend bij Hall of Fame, meent steeds door die deur de zaal te moeten betreden of verlaten, waardoor ook steeds hinderlijk licht naar binnen valt.

torporincubatetilburgsep16-05

Ook Telepathy komt uit Engeland maar muzikaal gooit dit viertal het over een heel andere boeg. De band speelt instrumentale metal en post-metal, waarbij opvalt dat de structuren soms behoorlijk proggy aandoen. Het is muziek die gebaat is bij een goed geluid en dat laat vanavond in Extase toch wat te wensen over. De drums staan wat te hard en de gitaren komen daardoor niet helemaal uit de verf. De sympathieke band geeft op het podium alles, is technisch goed onderlegd en daarop valt dus eigenlijk niets aan te merken. Toch komt het niet over en het mindere geluid is daar slechts voor een deel debet aan. Telepathy is geen Russian Circles of Toundra, twee bands die met instrumentale post-rock/metal vrijwel constant weten te boeien. De nummers van de Engelsen zijn gewoonweg niet sterk genoeg, ontberen de echte killerriffs en sterke overgangen die nodig zijn om de aandacht vast te houden.

Tenzij dat alsnog gebeurt in het laatste nummer, want dat krijgt Opduvel niet meer mee omdat het tijd is om naar Heim te gaan kijken in Cul de Sac. Daarvan kan het begin gelukkig meegemaakt worden omdat de Duitsers iets te laat beginnen vanwege (jawel) technische problemen met een gitaarversterker. Na vandaag getuige te zijn geweest van een aantal geluidsmuren, is het lekker om te genieten van ongecompliceerde indierock. Het drietal klinkt lo-fi en garage-achtig en de in het Duits gezongen songs rammelen op een aanstekelijke manier. Bassist en gitarist wisselen van instrument maar het maakt voor de sound niet veel uit en de gezongen dan wel geschreeuwde vocalen passen goed bij het gruizige bandgeluid. Na een half uur is het al voorbij. Jammer, want dit had best langer mogen duren.

Als allerlaatste wordt vandaag Extase aangedaan, want daar treden The Ills op, een post-rock band uit Slowakije. De instrumentale band kent de post-rock-gemeenplaatsen goed en maakt daar ook gretig gebruik van. De muziek wordt gekenschetst door een zorgvuldige opbouw, heldere gitaarklanken en af en toe een onverwachte wending. The Ills onderscheiden zich van de grote meute aan post-rockbands doordat ook wat progressieve rock- en shoegaze-elementen vallen te ontdekken in de muziek. De band oogt ontspannen maar speelt met de nodige precisie. Niet alle nummers die vanavond worden gespeeld overtuigen, maar al met al zet het Slowaakse viertal een zeer behoorlijk optreden neer, zodat tevreden de gang huiswaarts kan worden gemaakt.

Wren Website

Tosiro Facebook

Anemone Tube Website

Torpor Bandcamp

Telepathy Bandcamp

Heim Facebook

The Ills Website