Thrill Jockey, 2016

Een van de meest onderschatte bands uit de jaren negentig is ongetwijfeld Come. De band uit Boston had in Thalia Zedek en Chris Brokaw een geweldige gitaartandem en hun op blues gebaseerde spel tilde de toch al niet misselijke songs ver boven het maaiveld uit. De vreugdeloze maar krachtige vocalen van Zedek maakten het plaatje compleet. De depressieve indierock was echter niet aan iedereen besteed en toen de band in 2013 nog een keer bij elkaar kwam en Amsterdam aandeed bleken zeer weinigen nog belangstelling te hebben. En dat terwijl Come met het debuutalbum Eleven:Eleven een onvervalste cultklassieker op zijn naam heeft staan; een bijna vergeten meesterwerk dus.

Na het uiteenvallen van Come is Thalia Zedek, die daarvoor al deel uitmaakte van Dangerous Birds, Uzi en Live Skull, het solopad opgegaan. Zij heeft daarbij de zware indierocksound van Come achter zich gelaten voor een meer beheerst en open geluid. Een rauw randje blijft haar muziek echter altijd bevatten, evenals een melancholieke inslag. Het solodebuut Been Here and Gone bestond uit ijzersterke eigen songs, afgewisseld met een drietal niet al te voor de hand liggende covers. De platen erna stelden ook niet teleur, maar het debuut werd niet geëvenaard.

Sinds 2008 maakt Zedek platen onder de noemer Thalia Zedek Band, om te benadrukken dat op haar platen inmiddels een min of meer vaste band te horen is. Eve is de derde plaat onder die noemer en dat album laat weinig verandering horen, of het moet zijn dat de songs wat minder rockgeörienteerd en meer berustend zijn dan op de vorige drie platen, al zijn er uitzonderingen.

Als geheel maakt Eve een wat weemoedige indruk, wat wordt benadrukt door het lage tempo waarin de meeste nummers voorbij trekken. De tristesse wordt echter nergens vervelend omdat iedere song zijn eigen broeierige kwaliteit heeft en de instrumentatie op deze plaat wel erg goed uitpakt, met name waar het de accenten betreft die door gitaar (Zedek), piano (Mel Lederman) en/of altviool (David Michael Curry) worden neergelegd. Van Zedeks stem moet je houden, maar haar vocalen passen perfect bij de bedrukkende sfeer die de songs uitstralen.

Uitzondering op de sombere regel is het bijna folky  ‘Walking in Time’, dat een tempootje hoger ligt dan de andere songs en aanvankelijk zelfs bijna vrolijk klinkt. Een droefgeestige ondertoon zorgt echter voor het nodige tegenwicht. In ‘Afloat’ vinden gitaar, altviool en piano elkaar vanzelf en vormen daarmee het belangrijkste ingrediënt van een intrigerende song met een simpele maar doeltreffende zangmelodie. ‘360°’ is gebaseerd op een fraai gitaarmotiefje. Zedek komt als zangeres pas echt goed op dreef in ‘By The Hand’; er zijn weinig vocalisten die zo oprecht desolaat kunnen klinken.

‘Illumination’ zuigt je als luisteraar nog verder de droefgeestige diepte in, in een traag tempo en met smaakvolle instrumentatie en prachtige zang. Er is nu even geen houden meer aan: ‘You Will Wake’ biedt geen verlossing maar gaat in hetzelfde stramien verder, al klinkt het nummer veel kaler dan de voorgaande tracks. De instrumentatie is spannend in ‘Northwest Branch’, totdat het nummer na drie minuten even openbarst, maar gecontroleerd. Al gauw is de gespannen atmosfeer terug, waarna hetzelfde kunstje nog een keer wordt geflikt maar nu wel wordt doorgetrokken.

Veel subtieler gaat het er aan toe in ‘Not Farewell’. Spaarzaamheid is troef en Zedeks stem draagt de lange, en lange tijd slagwerkloze, song; pas de laatste twee minuten mag Jonathan Ulman meedoen. ‘Try Again’ is een wiegende song waarin hoop doorklinkt, een oproep om niet op te geven. Samen met ‘Walking in Time’ en de akoestische afsluiter ‘All I Need’ zorgt dit nummer voor een wat lichtere toets die ervoor zorgt dat het album niet te zwaar op de hand wordt.

Het kan een paar draaibeurten duren voordat de schoonheid van Eve zich ten volle openbaart. Het is een plaat zonder echte uitschieters maar wel een van uitzonderlijke kwaliteit en met een grote emotionele zeggingskracht. Vooral instrumentaal lijkt de afstemming beter dan ooit. Dat samen met de tien erg mooie songs zorgt ervoor dat dit het beste album van Thalia Zedek is sinds Been Here and Gone.

Thalia Zedek Band – Eve Bandcamp