Melkweg, Amsterdam
Maandag 22 augustus 2016

Oud Dead Kennedys-frontman Jello Biafra heeft na het uiteenvallen van de band (aan de reünie doet hij niet mee) allerminst stilgezeten, getuige onder andere albums met DOA, NoMeansNo, Mojo Nixon en The Melvins en albums onder de noemers Lard en Tumor Circus. Daarnaast bracht Biafra een aantal spoken word-albums uit en verscheen vorig jaar een liveplaat van Jello Biafra and the New Orleans Raunch and Soul All-Stars. Vanavond treedt hij op in de Amsterdamse Melkweg met The Guantanamo School of Medicine, dat inmiddels twee albums en twee ep’s op zijn naam heeft staan. Een nieuwe plaat is er niet, maar er is meer dan genoeg materiaal om uit te kiezen. En natuurlijk is het hopen op een paar Dead Kennedys-klassiekers.

Two Pin Din
Maar niet alleen de hoofdact verdient de volle aandacht vanavond; beide voorprogramma’s verdienen die aandacht ook zonder meer. Two Pin Din bestaat uit voormalig NoMeansNo-gitarist Andy Kerr (mr. K) en voormalig Dog Faced Hermans-drummer Wilf Plum (mr. P). Het duo bracht in 2008 al een album uit en werkte in 2014 samen met G.W. Sok, wat de ep Gifts, Milk and Things opleverde. Vanavond spelen de heren als duo, met twee gitaren en zang. Geen bas, geen drums. Het kale geluid dat zo ontstaat voldoet omdat het afwisselend melodieuze, trashy en bluesy gitaarspel goed uit de verf komt. De stijl bevindt zich ergens tussen indierock en punk in en door het ontbreken van bas en drums ontstaat een open sound en gaat alle aandacht uit naar het gitaarspel. Tegen het einde komt een oud, instrumentaal Dog Faced Hermans-nummer voorbij, dat nooit op plaat is verschenen. In het laatste nummer krijgt Kerr de mensen aan de bar zelfs een paar seconden stil door een stukje zonder microfoon te zingen. Een kort, maar mooi optreden.

TwoPinDinMelkwegAmsterdamaug16-03

Uhgah? Wugah!
Uit Groningen komt het trio dat zich Uhgah? Wugah! noemt en dat trio pakt veel harder uit dan Two Pin Din. Van aanvang af spat de muzikale energie ervan af en grijpt het drietal de toeschouwer bij de lurven om vervolgens niet meer los te laten. De Groningers hebben tot nu toe een ep en een album uitgebracht en vooral uit het materiaal van die laatste plaat wordt vanavond geput. De muziek van Uhgah? Wugah! is onmiskenbaar beïnvloed door Victims Family, maar het is te makkelijk om het daarmee af te doen. De trashpunk/hardcore van het drietal is aantrekkelijk omdat zelden voor een rechttoe rechtaan aanpak wordt gekozen; meestal stuiteren de nummers een paar kanten op. Toch weet de band de nerveuze dadendrang ook enigszins binnen de perken te houden, waardoor het freaky element niet te veel de overhand krijgt en nog steeds sprake is van herkenbare songs. En dat is knap werk van deze band die ook qua muzikaliteit indruk maakt. ‘They could probably play with Frank Zappa’ laat Jello Biafra zich even later tijdens zijn optreden ontvallen en dat is een verdiend compliment. De zaal is inmiddels aardig volgelopen en uit de respons van het publiek blijkt dat Uhgah? Wugah! in de smaak valt. Het tweede sterke, en misschien wel beste, optreden van vanavond.

UgahWugahMelkwegAmsterdamaug16-05

Jello Biafra and the Guantanamo School of Medicine
De reden om naar het Amerikaanse gezelschap te gaan is niet alleen omdat een oude punkheld zijn ding nog eens komt doen. The Guantanamo School of Medicine herbergt de Victims Family-leden Ralph Spight (gitaar) en Larry Boothroyd (bas) en ook dat zijn voor Opduvel muzikale helden. Nu spelen zij als The Guantanamo School of Medicine meer punkrock dan de freaky trashpunk/hardcore die zij met Victims Family ten gehore brengen, maar het blijft een genot om het duo aan het werk te zien en horen.

De band start met ‘Satan’s Combover’ en ‘People With Too Much Time’, maar de vlam slaat pas in de pan met ‘Fork Boy’, dat in deze bezetting wat trashier en minder industrieel klinkt dan het origineel van Lard. Rasperformer Biafra wordt natuurlijk een dagje ouder (hij is 58), maar zijn gedrevenheid lijdt daar niet onder en ook is hij goed bij stem. Met gebaren en gekke bekken worden de songs van een visueel aspect voorzien.

JelloBiafraandtheGuantanamoSchoolOfMedicineMelkwegAmsterdamaug16-02

Wie naar een concert van Jello Biafra gaat weet dat hij/zij behalve een portie punkrock ook een paar preken van de punklegende krijgt voorgeschoteld. Biafra moet zijn gedachtegoed kwijt, altijd en overal. Aanvankelijk houdt de frontman zich in, maar na het vierde nummer volgt het eerste politieke statement. Het is natuurlijk preken voor eigen parochie en of de tirades voor dit publiek stof tot nadenken geven, is de vraag. Het is echter Biafra ten voeten uit; hij is goed geïnformeerd, ook over de Europese situatie, en de manier waarop hij de politieke (wereld)problemen bespreekt dwingt respect af.

De eerste Dead Kennedys-song die voorbij komt, is ‘California Über Alles’, met een gewijzigde tekst waarin gouverneur Jerry Brown is vervangen door Arnold Schwarzenegger. Natuurlijk kan ‘Nazi Punks Fuck Off’, dat vooraf wordt gegaan door een lange monoloog, niet uitblijven. Biafra draagt een ‘Nazi Trumps Fuck Off’ T-shirt en de door hem steevast Trumpenstein genoemde presidentskandidaat is meermaals onderwerp van gesprek. In de toegift is plaats voor ‘Holiday in Cambodia’, maar de beste uitvoering van een Dead Kennedys-song dient als uitsmijter: in ‘Riot’, het langste nummer op Plastic Surgery Disasters, gaan nog één keer alle remmen los.

JelloBiafraandtheGuantanamoSchoolOfMedicineMelkwegAmsterdamaug16-13

Een optreden van Jello Biafra mag dan anno 2016 niet veel opschudding meer veroorzaken, begeesterd, geëngageerd en vitaal is het nog altijd. Tel daarbij op een band die een juiste mix tussen muzikaliteit en trashy punk weet te vinden en zichtbaar met plezier staat te spelen, en het optreden van een springlevende band met springlevende frontman kan niet meer stuk. Missie geslaagd.

Jello Biafra and the Guantanamo School of Medicine Facebook

Website Uhgah? Wugah!

Website Two Pin Din