Merleyn, Nijmegen
Dinsdag 1 november 2016

Op 9 november is het alweer twee jaar geleden dat Athon, bassist van Black Tusk, overleed aan de gevolgen van een motorongeluk. De band pakte de draad al snel weer op en vond in Corey Barhorst (ex-Kylesa) een vervanger. Hard werken is altijd al het devies geweest van het trio uit Savannah, Georgia, en daar is geen verandering in gekomen. Begin dit jaar verscheen  Pillars of Ash, waarvan de opnamen waren afgerond vlak voordat Athon overleed. Hij is dan ook nog te horen op die plaat.

Aan Barhorst de ondankbare taak om de rol van bassist over te nemen van de zo geliefde Athon, waarvan niet alleen het uiterlijk (lange baard, opvallende tatoeages) opvallend was, maar die ook muzikaal een belangrijke vinger in de Black Tusk-pap had. Op dinsdagavond speelt de band in het Nijmeegse Merleyn, dat qua afmetingen goed bij de bescheiden populariteit van de band past. Een vijftigtal mensen komt op het optreden af.

De muziek van Black Tusk wordt onder het sludge metalgenre geschaard en vergeleken met stadsgenoten Kylesa en Baroness, maar waar die twee bands zich blijven ontwikkelen en steeds verder verwijderd raken van de hun sludgeroots, doet Black Tusk onverstoorbaar zijn eigen ding, nu al vijf platen lang. Pillars of Ash zet zelfs weer een stap richting hardcore/punk, de scene waar de band uit voortkomt. De muziek is simpel maar doeltreffend, de nummers zijn relatief kort en de neiging tot soleren is afwezig.

Vanaf het moment dat het optreden van start gaat is duidelijk dat de drie heren geloven in waar ze mee bezig zijn; de energie en het speelplezier spatten van het podium en de houding van de bandleden straalt urgentie uit. Hier staat een band die wellicht niet de meeste wereldschokkende metal produceert, maar dat wordt gecompenseerd met een tomeloze inzet en de onweerstaanbare drang om te spelen. Stiekem telt de setlist ook nog behoorlijk veel sterke songs.

blacktuskmerleynnijmegennov16-01

De rudimentaire sound van Black Tusk, een mengeling van sludge metal en hardcore/punk en gebaseerd op sludgy riffs en geschreeuwde vocalen, komt in Merleyn goed tot zijn recht. En die overdonderende sound is precies wat de muziek zo aantrekkelijk maakt. De vocalen worden verdeeld onder de bandleden, waarbij gitarist Andrew Fidler wat hoger schreeuwt dan Barhorst en drummer James May.

Pillars of Ash is nog aardig vers, maar de band weerstaat de verleiding om het optreden voornamelijk te vullen met materiaal van de laatste plaat, ook al zijn nummers als ‘God’s on Vacation’ en ‘Born of Strife’ niet te versmaden. Een van de hoogtepunten is het van Set The Dial afkomstige ‘Crossroads and Thunder’ een song die goed samenvat waar Black Tusk voor staat: basic gitaarriff, rollende drums, stuwende bas en geen fratsen.

Na een dikke drie kwartier houdt de band het voor gezien, zo lijkt het. Drummer May verlaat al snel het podium, maar Fidler en Barhorst blijven staan om een toegift te spelen en dus keert May weer terug. De encore wordt ‘Bring Me Darkness’, dat bij optredens vaak aan het begin van de set te vinden is maar vanavond als uitsmijter prima dienst doet. Black Tusk is klaar binnen het uur. Langer is niet nodig om een wervelende show neer te zetten.

Het Duitse Red Apollo verzorgt het voorprogramma en dat is muzikaal heel andere koek. Waar de muziek van Black Tusk niet buiten het geëffende pad treedt, zit die van de Duitsers vol met zijsprongen. Er is sludge, black metal, post-rock, post-hardcore en post-metal. Het levert een optreden op dat verschillende kanten op gaat, maar desondanks niet stuitert van energie. De sfeerpassages die Red Apollo in zijn muziek aanbrengt, zijn gewaagd en pakken goed uit. De nummers zitten, ondanks de verschillende genres waarin de band zich begeeft, logisch in elkaar. Minpuntjes zijn de weinig onderscheidende vocalen en een tekort aan echt pakkende stukken, maar als opwarmer voor Black Tusk doet Red Apollo prima dienst.

Black Tusk Bandcamp

Red Apollo Bandcamp