Jagjaguwar, 2016

En dat is vier! Vier op een rij. Sinds Dinosaur jr. elf jaar geleden terugkeerde na een tienjarige hiatus en dat deed in de originele samenstelling, wist de band uit Amherst, Massachusetts, met Beyond, Farm en I Bet on Sky drie uitstekende albums te produceren en Give a Glimpse of What Yer Not is nummer vier. Niet dat de band in de jaren negentig slechte platen maakte, maar Without a Sound en Hand It Over lieten toch een dalende tendens zien.

Echte vrienden zullen J Mascis en Lou Barlow wel nooit meer worden (tijdens concerten is het contact minimaal) maar muzikaal werkt de samenwerking tot nu toe prima. Daarbij is wel duidelijk dat Dinosaur jr. Mascis’ band is. Net als de voorgaande albums lag de productie van deze nieuwe schijf in zijn handen en dat betekent veel nadruk op gitaar en zang, die beiden prominent in de mix staan. Geen straf natuurlijk, maar iets meer bas zou het geluid wellicht goed doen.

Wat na elf albums inmiddels ook wel een zekerheidje is, is dat Dinosaur jr. niet aan koerswijzigingen doet. Meer van hetzelfde is het devies, al klinken de laatste paar platen minder fuzzy dan oudjes als You’re Living All Over Me en Bug, maar dat gold ook al voor de albums die zonder Barlow tot stand kwamen. Maar geen nood: van een echt clean geluid is nog steeds geen sprake; de band klinkt nog gruizig genoeg, met name door het gitaarwerk.

Hoewel Give a Glimpse of What Yer Not over de hele linie sterke songs bevat (zelfs de op het eerste gehoor mindere tracks in het tweede gedeelte blijken bij herhaalde beluistering dik in orde), ligt het zwaartepunt aan het begin van de plaat. Opener ‘Goin Down’ overtuigt met een scherpe riff, een fijne melodie en natuurlijk Mascis’ heerlijke gitaarwerk. Zijn solo’s bieden geen verrassingen, maar blijven na al die jaren nog steeds boeien. ‘Tiny’ is van hetzelfde laken en pak en zelfs nog iets pakkender door de aanstekelijke melodie. In het door de gitaarriff tegen metal aanschurende ‘I Walk For Miles’ kunnen Mascis’ solo’s niet lang genoeg duren.

Ook een vastigheid is dat Barlow op een Dinosaur jr.-album twee composities levert en zingt. Hoewel zijn songs over het algemeen meer geschikt zijn voor Sebadoh of als solo-project, vormen ze op platen van Dinosaur jr. een welkome afwisseling en zodoende wordt te grote eenvormigheid tegengegaan. ‘Love Is…’ is mooi maar niet de meest opvallende song op dit album. ‘Left/Right’, dat de plaat afsluit, is mede door de typisce Barlow-melancholie en -melodie, juist een van de sterkste nummers, al doemt ook hier onvermijdelijk de Sebadoh-vergelijking op.

Het gebeurt niet vaak dat een band na een pauze van tien jaar op het oude niveau terugkeert. Voor de samenstelling Mascis-Barlow-Murph is het hiaat nog groter, maar van enige slijtage, uitgeblustheid of andere ouderdomsverschijnselen is geen sprake. Schijnbaar achteloos wordt voor de vierde keer op rij vormbehoud getoond en zolang de band sterke songs blijft produceren, is de hoop gerechtvaardigd dat de herenigde samenstelling nog meer van ditzelfde soort albums gaat maken.

Website Dinosaur jr.