Burgerweeshuis, Deventer

Donderdag 7 april 2016

 

Vorige maand is de derde plaat van Monomyth, ‘Exo‘ uitgekomen, die vrijwel unaniem lovend is ontvangen. En dat gold ook al voor de twee voorgangers. De mix van prog-, stoner-, space- en krautrock vermengd met psychedelica en invloeden uit dance, doet het goed bij critici en gelukkig ook bij het publiek, want de zaal van het Burgerweeshuis is goed gevuld (al is het concert niet uitverkocht).

Monomyth is op zijn best als de tijd genomen kan worden en de muziek zijn hypnotiserende werk kan doen. De meeste stukken zijn lang en vaak bouwen nummers gestaag naar een climax toe. De muziek komt het best tot zijn recht binnen in een zaal, en is veel minder geschikt voor een festival in de buitenlucht. In het Burgerweeshuis mag het Haagse vijftal twee uur zijn kunsten laten horen en dat betekent dat er geen voorprogramma is. Dat wordt ook niet gemist.

Bij het uitkomen van een nieuwe plaat is het altijd de vraag hoe de nieuwe nummers vallen bij het publiek en of het allemaal past bij het oudere werk. Dat laatste is bij Monomyth allerminst een probleem, want hoewel er duidelijke accentverschillen zijn (zoals wat meer uptempo stukken en meer dansinvloeden op ‘Exo’ ten opzichte van de voorgangers), sluit de muziek van de drie lp’s/cd’s al vrijwel naadloos op elkaar aan. Wanneer de nummers van de drie platen live door elkaar gespeeld worden, levert dat dus geen enkel probleem op.

Het publiek heeft Monomyth vanavond ook al heel snel mee. Vanaf opener Surface Crawler wordt zichtbaar genoten en naarmate het optreden vordert maakt de band steeds meer indruk. De repeterende muziek kan je bijna in een trance brengen en ook de dansspieren worden aangesproken. Opvallend is dat het vijftal kiest voor een uptempo opening, want na Surface Crawler volgt ET Oasis. Daarmee is het publiek meteen goed opgewarmd.

Pas bij Moebius Trip gaat het tempo naar beneden en is er ruimte voor een psychedelische soundscape. Het geluid is goed en de band in bloedvorm. De geijkte afsluiter voordat ‘Exo’ verscheen, 6EQUJ5, wordt vanavond al halverwege het optreden gespeeld. De verpletterende climax is er niet minder om, maar de lichtman of -vrouw houdt zich gedeisd wat het gebruik van stroboscopen betreft. In dit nummer althans, want gedurende de set duiken de lichten wel veelvuldig op.

Een van de absolute hoogtepunten van de avond is het van het titelloze debuut afkomstige Huygens, dat via een energiek begin en een rustig, bijnna tempoloos middenstuk uitmondt in een apotheose die vanavond die van 6EQUJ5 naar de kroon steekt. Het optreden van vanavond is er zo een waarvan je wilt dat er nooit een eind aan komt. 

Dat komt er natuurlijk wel, in de vorm van het sterkste nummer van de laatste plaat, LHC, tevens het meest dansbare stuk dat Monomyth tot nu uitbracht. Het is niet zo’n apocalyptische afsluiter als 6EQUJ5, maar het is wel een nummer waar menigeen al dansend van uit zijn dak gaat en het fungeert dus op een andere wijze als uitstekend slotakkoord.

Kortom: er valt niets aan te merken op het concert van Monomyth vanavond in Deventer. Het toont weer eens aan dat het vijftal een van de meest opwindende live-acts van dit moment is en dat de keuze voor een lange set van twee uur een hele juiste is, want het concert kakt op geen enkel moment in, ook niet tijdens de langzamere passages. Zelden zijn twee uur zo snel voorbij gevlogen.

http://www.monomyththeband.com/