Doornroosje, Nijmegen

Donderdag 22 oktober 2015

 

Altijd fijn als je je opmaakt voor een heerlijk avondje lawaai en je krijgt wat je verwacht. Op deze donderdagavond in het Nijmeegse Doornroosje wordt vooral door METZ aan die verwachting voldaan. Hoofdact METZ en voorprogramma Crows staan allebei garant voor een lekkere bak herrie, maar de Canadezen overklassen de Engelsen vanavond op alle fronten.

Het Londense Crows (niet te verwarren met de Ierse hardcore/sludge-band of een van de andere bands met dezelfde naam) bestaat sinds 2012 en heeft sindsdien drie singles uitgebracht. De band omschrijft zijn muziek als Hardcore Nü-Punk en er is een duidelijke eighties-feel aanwezig. De sound van Crows is beïnvloed door The Birthday Party, maar qua zang neigt de band ook naar Joy Division. Zo goed als die twee bands is Crows echter niet. Muzikaal is het allemaal wel in orde: strakke drums, stuwende bas en goede gitaarriffs. Zanger James Cox doet door zijn mimiek meermaals aan Ian Curtis denken. Er staat een enorme bak galm op zijn zang en dat zorgt ervoor dat de voordracht wat afstandelijk klinkt. Cox mengt zich twee keer in het publiek maar een enthousiaste respons krijgt hij op de vloer niet. Al is de muziek oké, echt overkomen doet het vanavond niet en gaandeweg het optreden glijden de nummers steeds anoniemer voorbij. Met een redelijk beleefdheidsapplaus verlaat Crows uiteindelijk het podium.

Crows

Crows wordt, zoveel wordt heel snel duidelijk, volledig van het podium gespeeld door het Canadese trio METZ. Van meet af aan is het op opzwepende wijze raak en het mooie is dat METZ daar geen enkele attitude of pose voor nodig heeft. Gewoon bas, gitaar, drums en gáán. Elke song is een explosief geladen projectiel en dat mist zijn uitwerking niet. Gangmaker is drumbeest Hayden Menzies, waarvan de krachtige energie een vol uur lang afspat. Zanger/gitarist Alex Edkins schreeuwt meer dan dat hij zingt en dat past perfect bij de noise-rock en post-hardcore van METZ. In zijn gitaarspel maakt hij op verrukkelijke wijze gebruik van dissonanten en feedback. Bassist Chris Slorach is de meest beweeglijke van het stel en daarnaast speelt hij dienend, zonder fratsen. Ook brult hij af en toe een refreintje mee.

METZ put uit de twee albums die de band tot nu toe heeft uitgebracht. Het van ‘II’ afkomstige Spit You Out is een vroeg hoogtepunt in de set. Het nummer klinkt live nog overweldigender dan op plaat met die heerlijke hoekige gitaarriff en beukende ritmesectie. 

Metz

Eigenlijk doet METZ een uur lang hetzelfde kunstje, maar het is wel een erg lekker en opwindend kunstje. Nervous System, I.O.U., Headache, Knife In The Water, The Swimmer, Wasted: het zijn stuk voor stuk kleine fragmentatiebommen die op het publiek worden afgevuurd. Dat publiek laat de muziek aanvankelijk waarderend maar enigszins gelaten over zich heen komen, maar komt tegen het einde van de set toch los. Een toegift zit er echter niet in vanavond, maar dat is ook niet nodig: METZ heeft zich met dit korte energieke optreden meer dan voldoende bewezen als opwindende live-act.

http://www.metzztem.com/ 

https://soundcloud.com/crows-band